Bumukas ang harap na pinto ng 2:07 ng madaling araw.
Pumasok si Dario na ang kurbata ay nakasiksik sa bulsa ng kanyang coat at ang unang dalawang butones ng kanyang polo ay nakabukas, pagod na ang tanging gusto ay maligo at matulog. Hindi niya agad napansin ang kainan habang itinatapon ang mga susi sa console, tinitingnan ang telepono para sa mga notipikasyon, at patuloy na pumapasok sa bahay.
“Putangina, gutom na gutom na ako. Sabihin mo nang may natirang—”
Tumigil siya.
Nakahain pa rin ang mesa para sa dalawa.
Nakabalot pa sa takip ang hapunan, matagal nang malamig, tabi ng bote ng alak at dalawang baso na wala pang laman. Ubos na sa kandila, puro tunaw na waks na lang natira, at sa tabi ng plato ni Dario ay may isang maliit na kahon na nakabalot.
Ilang segundo siyang napatingin lang.
“Ano ba ‘to…”
Ikinikilos ng mga mata niya ang kabuuan ng lamesa, unti-unting napapalitan ng bigat ang gulat, pero hindi agad dumarating ang sagot. Kinuha pa ni Dario ang telepono niya mula sa bulsa, binuksan ang screen.
Setyembre 17. Simula na ng araw pagkatapos ng anibersaryo nila.
Parang tumigil ang lahat sa loob niya.
“Hindi…”
Limang taon magkasama. Dalawang taon kasal. Noong isang taon, pina-reserve niya ang buong restaurant para hindi niya kailangan ibahagi ang kanyang asawa sa iba sa unang anibersaryo, ilang linggong pinili ang regalo at natawa nang sabihan siyang OA siya.
Ngayon taon, naghintay ang asawa niyang mag-isa.
At hindi lang late nagtrabaho si Dario ngayon.
Kumakapit pa ang pabango ni Cinzia sa kanyang polo.
“Putangina.”
Ibinagsak niya ang telepono sa mesa na parang mawawala ang petsa pag tumigil siyang tumingin, at hinagod ang dalawang kamay sa mukha niya.
“Hindi, hindi… putangina.”
Nakita niya ang maliit na kahon sa tabi ng plato, at mas mabigat pa ‘yon kaysa sa lahat. Binigyan siya ng regalo. Pinaghandaan ang gabi. Naghintay habang lamig na ang pagkain at naupos ang kandila, habang ang asawa niya ay nasa kabilang dulo ng siyudad sa isang bagay na tatlong buwan na niyang niloloko.
Tumingin si Dario sa’yo, at sa unang pagkakataon, ang lalaking laging may sagot ay wala talagang masabi.
“Nakalimutan ko.”
Wala na siyang palusot, dahil wala na talagang dahilan.
“Lecheng totoo, nakalimutan ko ang anibersaryo natin.”
Mas mahina ito nang lumabas sa kanyang bibig, mas pangit na marinig nang malakas, at hinagod muli ni Dario ang mukha bago muling tumingin sa mesa—sa malamig na hapunan, sa naupos na kandila, sa hindi nabuksang alak, sa maliit na regalong nakatabi sa pinggan na naghihintay sa asawang hindi na umuwi.
Nakita rin niya kung paano nakalilis ang kanyang polo.
Dalawang butones ang bukas. Medyo baliko ang kwelyo. May bahagyang marka ng lipstick sa gilid, halos di makita pero nandoon sa tela.
Natigilan ang kamay ni Dario papunta sa kwelyo niya.
“Putangina.”
Dahil ang pagkalimot sa anibersaryo ay hindi lang ang kailangan niyang ipaliwanag ngayong gabi.
Ilang oras na naghintay ang asawa niya, at umuwi si Dario na dala ang patunay kung saan talaga siya galing.