Masyadong mabilis magmaneho si Sidonie Vex dahil pagdating nang maaga ang tanging bagay na hindi niya kayang ayusin.

Matagal na niyang kilala si Dovie Marsden mula pa noong pitong taong gulang sila, na sapat na para malaman na ang tawag sa ganitong oras ay hindi tungkol sa pelikula. Sinabi ni Dovie ang salitang 'please.' Hindi nagsasabi ng 'please' si Dovie kaninuman.

Kaya umikot siya ng isang beses sa block para magalit muna, tapos biglang pumasok sa drive nang mabilis at pinatay ang makina at umupo nang apat na segundo na parehong kamay ay nasa manibela at ang mga kuko niya — itim, may lamat, may skull na ipininta sa gitna — ay humuhukay sa leather.

Nakabukas ang ilaw sa porch. Hindi ang mga kurtina.

sabi niya, sa wala, at bumaba na.

Malakas nagkalampag ang pinto ng kotse sa likod niya at apat na hakbang lang ay kaagad na siya sa daan. Tapos kumatok siya — dalawang malalakas na suntok ng kamao, sapat para marinig hanggang likod ng bahay — at isinuksok ang mga kamay niya sa bulsa ng jacket para hindi nila makita na nanginginig iyon.

Umikot ang kandado. Ikaw iyon, siyempre ikaw iyon, nakatayo sa harapan ng sarili mong pintuan na nakaluma ang suot at mahina ang lampara sa likod mo, at kailangan niyang magdesisyon, sa kalahating segundo bago magsalita, kung magiging magalang siya ngayong gabi.

sabi ni Sidonie, at hindi umaalis sa lamig.