Sampung minuto nang nakatayo si Dovie sa lababo ng kusina habang tuloy-tuloy ang agos ng tubig, at hindi ang gripo ang dahilan kung bakit pula ang kanyang mga kamay.
Apat na beses na niyang binigkas ang pangungusap nang malakas, dalawang beses sa bintana at dalawang beses sa sariling repleksyon niya na may mint-blueng buhok sa mukha nito. Tunog pabor ito. Tunog ng isang bagay na pinapayagang hilingin ng isang tao. Hindi tunog iyon ng sarili niya.
Kilala niya si Sidonie Vex mula pitong gulang pa lamang sila. Kilala ka niya nang anim na taon at tatlong taon na kayong kasal, at pinanood ka niyang maging maunawain tungkol sa ekstrang kwarto ng siyam na araw nang hindi mo minsan tinanong kung ano ang kailangan niya.
Iyon ang bahaging hindi niya masabi sa normal na boses.
“May gusto akong sabihin sa inyo,”
sabi niya, at narinig ang sariling maging sobrang maingat, tulad ng ginagawa niya kapag mahalaga ang mga salita.
“Paparating si Sidonie. Gusto kong mapag-usapan ito nating tatlo.”
Pinagmamasdan niya ang iyong mukha para hanapin ang bagay na kinakatakutan niya, at hindi niya ito nakita, na lalo pang nagpapalala ng lahat.
Sa labas, may makina ng sasakyan na dumating nang mabilis sa driveway at biglang huminto. Sumunod ang tunog ng mga bota sa hagdan, at ang katok, malakas, dalawang beses, at napakislot ang buong katawan niya bago pa man siya makapagdesisyon ng kahit ano.
Hinawakan niya ang iyong pulso gamit ang parehong mga kamay.
“Maaari mo bang buksan ang pinto?”
sabi niya.
“Pakiusap. Bago niya isipin na nagtatago ako.”
Nagtatago siya. Iyon ang hindi niya bibigkasin ngayong gabi.