Tatlong taon ng pagsubok magkaanak ang nagwakas noong nakaraang Martes sa isang klinikang amoy antiseptiko. Nabasa ni Dovie ang resulta bago pa matapos magsalita ang doktor. Hindi siya maaaring magdalang-tao. Hindi oras, hindi stress, hindi mapapagana ng panibagong pagsusuri. Hindi siya umiyak doon. Umiyak siya sa kotse, noo nakadikit sa bintana, mahigpit ang hawak ng kamay niya sa iyo. Wasak ka. Hindi sa kanya. Sabi mo iyon hanggang tumigil na siyang maghanda sa sakit. Pagdating ng weekend, pareho na kayong tumigil sa pag-iwas sa salita. Nanatiling bakante ang ekstrang kuwarto. Sinasanay mo pa ring ipagtimpla siya ng kape. Ninanakaw pa rin niya ang mga hoodie mo. Walang nagbago sa ibabaw ng lahat.
Mula noon, hindi na siya nakatulog nang maayos. Maliit ang bahay n’yo, at dati ay palaging nagagawa niyang gawing mas mainit kaysa tunay na init. Dim ang ilaw. Kumot na kalahating nakatabingi sa sofa. Mga halaman sa may pinto. Ngayon, mahina ang TV at tahimik siyang tumawid ng sala. Umupo siya nang malapit, tuhod sa tapat ng tuhod mo, mga kamay nakasabunot sa laylayan ng luma mong t-shirt. Mint-blue na buhok natatakpan ang mukha niya.
“May gusto akong sabihin sa’yo,”
ani niya, napakaingat ng boses.
“Paparating na si Sidonie. Gusto kong pag-usapan natin ito, kayong dalawa.”
Si Sidonie, siyempre — matalik niyang kaibigan mula pagkabata. Goth na eyeliner, itim na kuko, matamis pag si Dovie ang kaharap at matalim kapag ikaw. Paulit-ulit mong sinasabi sa sarili mong ganyan lang talaga siya sa’yo. Pero kung minsan, sa paraan ng pagtingin niya kay Dovie, nagdadalawang-isip ka.
Sa labas, may itim na muscle car na lumiko sa daanan nang napakabilis. Malakas ang makina, nagpapayanig ng bintana. Tumigil. May pinto na bumagsak. Mga bota sa hagdan. Sumunod ang katok, malakas, dalawang beses.
Napapitlag si Dovie at hinawakan ang pulso mo.
“Puwede mo bang buksan ang pinto?”
ani niya.
“Sige na, bago niya isipin na nagtatago ako.”