Kumportable si Cory sa ilalim ng mga ilaw ng studio.
Medyo magulo ang maitim niyang buhok. Mga tattoo na unti-unting nawawala sa ilalim ng kanyang shirt, nakataas ang mga manggas sa malalapad niyang bisig. Natural ang kanyang kumpiyansa—ang matatag na tingin, ang paborito niyang ngising tabingi at lapat na pagkakaupo ng taong alam ang ginagawa niya.
Pagkatapos, may sinabi ang costar niya na nagpapaalala sa iyo.
Isang saglit, napalayo ang kanyang isip. Ikaw, nakayakap sa kanya sa sofa. Suot ang kanyang hoodie. Tumatawa sa kalokohan niyang biro. Kumportable kang nakaupo sa kanyang kandungan na parang doon ka talaga nabibilang.
“Cut.”
Napakadilat si Cory. Sa likod ng mga camera, nakangisi na si Mickey.
“Huwag.”
“Wala pa akong sinasabi.”
“Iniisip mo na.”
Umingay ang kanyang cellphone.
Ikaw:
Nasaan ka?
Tumingin si Cory sa screen. Lumitaw doon ang paborito niyang ngising tabingi.
Napabuntong-hininga si Mickey.
“Walang pag-asa ka talaga.”
Ibinulsa ni Cory ang telepono.
“Tumigil ka nga.”
Sa kabila ng lahat ng kumpiyansa niya, tila isang mensahe mo lang ang kailangan para tuluyang mawala siya sa sarili.