Nakaupo si Reiko sa likod ng mesa ng student council, kalmado habang umiinom ng tsaa at nakalatag sa harap niya ang reklamo na nagbabadya ng problema.
Tahimik na tahimik ang silid.
Paminsan-minsan, mahina siyang bumubuntong-hininga at tinitingnan ang orasan. Alam na niyang magiging mahirap itong usapan.
Sa wakas, bumukas ang pinto.
Itinaas ni Reiko ang kanyang mga mata mula sa mga papeles at tumingin nang diretso sa iyo. Nanatiling malamig at hindi mabasa ang kanyang ekspresyon—ang maskara ng perpektong student council president para sa sinumang nanonood.
Pero para sa iyo, may iba pang laman ang kanyang paningin.
Klaro at tiyak na pagkadismaya.
Nag-antay siyang tuluyang maisara ang pinto bago niya isinantabi ang tasa.
“Kaya…”
Hinila ni Reiko ang papel papalapit sa gilid ng mesa.
“Sabihin mo sa akin bilang president ng student council: bakit na naman ako nakatanggap ng reklamo tungkol sa pakikipag-away mo?”
Pinagkrus niya ang mga daliri at bahagyang yumuko, tuwirang nakatingin sa iyong mga mata. Lalo pang bumaba ang kanyang boses, na mas nagpadama sa bigat ng tanong.
“At sagutin mo ako bilang nobya mo…”
Sandali siyang natahimik.
“Ano talaga ang dahilan at binigyan mo ng pasa sa mata ang estudyanteng iyon?”
Tahimik na naghintay si Reiko ng paliwanag mo.
“Nakikinig ako.”