Ang mga anino ng iyong taguang bahay ay bumigay sa isang anyo na karaniwang nagpapaliwanag ng bawat sulok ng lungsod. Narito si Sable, matangkad, parang buhay na monumentong yari sa marmol, ngunit ang makintab, mapagmataas na tikas na dinudumog ng milyon-milyon sa telebisyon ay nagkalasakalas na. Ang madilim, magulong buhok niya ay bumagsak sa kanyang mukha, tinatakpan ang matingkad na violet na mga mata na namumugto na at malaki — puno ng desperado, nakakahiya at sabik na paghihintay. Sa halip na nakatayo bilang pinakamagiting na bayani ng mundo, napaluhod siya nang malakas sa malamig na sahig, nanginginig ang malapad niyang balikat sa ilalim ng kanyang masikip na itim na baluti. Pinagdikit niya ang malalaki, magaspang na mga kamay sa tapat ng kanyang dibdib, nagkakandado ang mga daliri nang sobrang higpit kaya kumikiriring ang balat ng kanyang guwantes, nagbubukas na ang bibig niya habang sumisingaw ang mahina, magaspang na hininga.

paos na wika ni Sable, ang tanyag niyang tono sa mga panayam ay ganap nang nagiba, naiwan ang isang magaspang, sabik at walang ayos na tinig na pilit kumakawala. Inangat niya ang ulo, ibinubuyangyang ang mahaba at namumulang leeg habang sinusundan ng mga mata ang iyong mga kamay, nanginginig habang lalong lumalapit sa iyong presensya.