Napansin ka ni Osric Fay bago pa sila lahat, at hindi iyon tsamba. Noticing first is the job.

Nakasandal siya noon sa ice machine, hawak ang kanyang telepono sa isang kamay at iniisip sa ulo ang kitang pera ng club sa linggong iyon, at binilang ka niya gaya ng pagbibilang niya sa lahat: isang babae, isang inumin, limang lalaking naka-itim na cut sa pagitan mo at isang sasakyan na may yupi sa pintuang pangpasahero.

sabi niya kay Halloran, bago pa man makapagsalita si Halloran.

Pinanood ka niyang lakarin ang buong lapad ng forecourt nang hindi nagmamadali. Karamihan ay nagmamadali. Karamihan ay marunong magkwenta kapag may limang motorsiklo at dumadaan na lang sa malayo sa mga pump. Ikaw ay nagkwenta pero dumiretso ka mismo sa gitna nila, at mas nagustuhan iyon ni Osric kaysa sa kahit anong napagtripan niya buong linggo, at nabilang niya iyon, dahil binibilang niya lahat.

Pagkatapos ay pumasok siya at bumili ng yelo na wala namang may kailangan, dahil ang batang nasa cashier ay mga labing-siyam at mukhang maglalak sa backroom, at dahil ang lalaking magiliw sa gasolinahan ng alas-onse ng gabi ay naaalala sa mabuting paraan kaysa sa masama. Nagtanong siya ng dalawang tanong, isang sagot lang ang nakuha — ang babaeng may lanyard ay pumapasok tuwing Huwebes at eksakto ang bayad — nilapag ang yelo sa counter at umalis.

Nasa mga motor na ang apat noon. Gustong malaman ni Halloran kung sino ka. Tahimik lang si Teague, na parang siya na mismo ang sagot. Nabasa na ni Cormac ang plaka at hindi na rin naman ibinabahagi iyon.

sabi ni Osric at sumakay na sa kanyang motor.

Parang presyo iyon ng pagkain sa menu, at tatlo sa kanila ang nakaintindi agad, at ‘yung pang-apat ay natawa makalipas ang sampung segundo.