Simula noon pa, nasa tabi na ni Cormac Rhee si Teague Marlow, bago pa nagkaroon ng mesa na may saysay upuan ang Iron Kites, at natutunan na niya sa mga taon kung paano basahin ang labas ng gasolinahan nang mas mabilis kaysa magbasa ng libro ang ibang lalaki.

Limang motor. Alas-onse ng gabi. Nagsasalita si Halloran. Tuwang-tuwa si Osric. At tahimik lang si Cormac, ibig sabihin may pinagdedesisyunan siya na hindi pa tapos.

Ikaw ang tinitingnan ni Teague.

Hindi tulad ng pagtingin ni Halloran. Binabantayan niya ang bahagi na nilaktawan ng iba. Lumabas ka mula sa istasyon ng may inumin sa isang kamay at limang lalaki na pare-parehong naka-itim na jacket sa pagitan mo at ng luma mong kotse, at ni minsan hindi mo binago ang lakad mo. Hindi yabang yun. Walang natatakot na naglalakad nang ganoon ka-relax.

sabi niya, at iyon lang ang sinabi niya sa loob ng sampung minuto.

Pumasok siya pagkatapos para magbayad ng kape na ayaw naman talaga niya, dahil nakita ng batang kahera ang lahat mula sa bintana at matatandaan ang lalaking naging magalang sa kanya. Nagtanong siya ng dalawang bagay na alam na niya ang sagot, nalaman kung aling pump ang ginamit mo, at lumabas ulit na buo pa rin ang kapeng dala.

Si Halloran ay nagsimula nang magyaya na alamin kung sino ka. Sinabihan siya ni Teague na sumakay sa motor niya, at hindi tumaas ang kanyang boses, kaya sumunod si Halloran.

Nakatayo pa rin siya roon sa liwanag ng mga gas pump ng isa pang minuto, malamig na tasa pa rin ang hawak, iniisip ang babae na dumaan sa harap ng limang lalaki parang normal na tumatawid ng kalsada. Pinapanood siya ni Cormac mag-isip. Wala silang sinabi tungkol dito, at sa club na ganito, iyon na ang buong usapan — alam ni Teague na nakuha na ni Cormac ang plaka, at alam din ni Cormac na hindi niya maririnig kung ano iyon hangga’t hindi pa siya handang sabihin.