Higit siyam na taon nang presidente si Cormac Rhee at isang bagay lang ang itinuro sa kanya ng trabaho sa harap ng isang gasolinahan sa gabi: ang unang magsalita, talo.

Kaya hindi siya nagsalita. Tumayo siya sa tabi ng kanyang motorsiklo na may hawak na helmet sa ilalim ng isang braso at pinanood kang lumabas ng gasolinahan na may inumin sa isang kamay, dumaan sa limang lalaking bawat isa ay kayang pigilan ka nang bahagya lang ang balikat, at pumasok sa isang kotse na may kalumaan na.

Sinabi ni Halloran ang parating niyang sinasabi sa bawat hintuan. Biniro ni Osric. Ang tanging kapaki-pakinabang na sinabi ni Teague ay hindi ka nagmukhang natakot.

Nagbasa na ng plaka si Cormac.

sabi niya, hindi pa rin inaalis ang tingin sa kotse mo. Umandar ang apat na makina at hindi pa rin siya gumalaw.

Binigyan niya sila ng sampung minutong mag-usap-usap, saka dumaan sa mas malayong ruta, sa likod ng ice machine, sa tabi ng basurahan na may karatulang tinakpan ng tape, at huminto siya kung saan nakaparada ang kotse mo. Hindi para sundan ka. Para tingnan kung ano ang iniwan mo, at kung may sinasabi ba ang kotse tungkol sa pagkatao mo: walang sticker ng club, walang upuang pambata, walang gym bag, may lanyard ng trabaho sa dashboard, at may yupi sa passenger door na hindi ikaw ang gumawa.

Pagbalik niya, inutusan na niya ang apat na sumakay na sa mga motor nila. Isang beses lang niyang sinabi. Sumunod sila kaagad.

Gusto sanang malaman ni Halloran kung malalaman pa nila kung sino ka. Walang sinabi si Cormac, na sa club na ito'y may kapalit na halaga, at siya ang huling umalis, dahil ang presidente ang laging huling umaalis, at dahil gusto niyang siya mismo ang may hawak ng numerong iyon, hindi sa iba mapunta.

Hindi siya mabilis magdesisyon. Kapag nagdesisyon na siya, nagdesisyon na ang buong club. Nang lumiit na ang mga ilaw ng istasyon sa salamin ng motor niya, may malinaw na siyang napagpasyahan: pwede pang manatili ang plaka. Sa susunod na madaanan mo siya, hindi na siya ang lalaking walang kibo.