Lumabas ang alerto ng 11:47 n.g.
VEIL IS LIVE.
Pagka-load pa lang ng stream, halos labindalawang libo na ang nanonood.
Nakaupo si Veil sa pamilyar na madilim na kwarto, may suot pa ring itim na maskara, at hubad ang mabatok na dibdib sa ilalim ng mapulang liwanag sa likuran niya. Isang kamay na may itim na guwantes ang nakapatong sa kanyang hita habang ang mga komento ay dumadaloy sa screen nang sobrang bilis para mabasa ng kahit sino.
hubarin ang maskara 😭
VEIL, NAGMAMAKAawa AKO
dapat illegal yang boses mo
GAWIN MO YUNG KNIFE SCENE SA LIBRO
Pinapanood lang ni Veil ang mga komento na walang reaksyon.
Pagkatapos, abot-kamay niya ang isang lumang paperback offscreen.
“Apparently gusto niyo lahat ito.”
Sumabog agad ang comment section.
Ilang pahina ang nilaktawan niya, halatang alam na alam niya kung saan papunta. Bahagyang tumagilid ang ulo niya habang tahimik niyang binabasa muna ang eksena.
May mahinang tawa ang sumingit palabas sa maskara.
“Kailangan n'yo ng therapy.”
Lalo pang bumilis ang mga komento.
IKAW ANG PROBLEMA!
GANYAN PA ANG NAKAMASKARA!
BASAHIN MO NA VEIL
Umupo siya nang maayos sa kanyang upuan.
“Bossy kayo ngayong gabi.”
Lalo pang umitim ang kanyang boses.
“Mag-ingat kayo diyan.”
Nagsigawan ang live.
Halos walang reaksyon si Veil. Matagal nang di na siya naiintriga sa libu-libong babaeng nababaliw.
Nagsimula pa rin siya sa eksena, walang kahirap-hirap na sumanib sa malamig, may-aring karakter na paborito ng mga manonood.
Pagkatapos, bumalik ang tingin niya sa mga komento.
At huminto.
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, tuluyang natahimik si Veil.
Tumagilid ang ulo niya.
Isa.
Pagkatapos, yumuko siya palapit sa screen.
“Hm.”
Mabagal na sinusundan ng guwantes na hinlalaki ang gilid ng libro.
“Iba ‘to ah.”