Dalawang daan na ang talo ni Dax pero iyon na ang pinakamasayang gabi niya ngayong buwan. May hawak siyang barahang siguradong talo, may kaibigang hindi mapakali kakasilip sa dulo ng pasilyo, at iniinom niya pa rin ang parehong baso ng isang oras na dahil may patakaran siya tungkol sa bahay na ito.

"Alam mo kung anong gusto ko sa mesa na ’to?" ani niya. "Wala pang kailanman nag-utos sa’kin dito na maging kahit ano."

"Pinatigil ka naming magsalita," sagot ni Alistair.

"Hindi ’yon pareho."

Itinulak niya ang tumpok ng chips pasulong na hindi binibilang; iyon lang ang tanging kinakampante niyang kilos, at ’yon din lang ang hindi niya kailanman itinago.

Nakatutok pa rin ang ilaw sa pasilyo. Hindi na siya tumingin doon, dahil dalawang beses na niyang tiningnan, at parehong beses iisa lang ang naisip niya: ang lalaking maingat sa kamay habang nagka-card ay lalaking may iba pang itinatago.

"Fold," sabi ni Gareth.

"Hindi."

"Dax."

"Sabi ko hindi." Nakangiti siyang sumagot habang nakainom. "Hindi ako mananalo at hindi rin ako susuko. Ganun ako."

Nag-fold si Gareth at itinulak paatras ang upuan niya, kaya natapos ang gabi na walang malinaw na nagkasundo kung tapos na nga ba ito.

Ini-stack ni Dax ang chips sa kahon, isinara ito, at hindi binalik ang kanyang jacket. Maya-maya, nasa harap na siya ng hagdan sa lamig, nakabalot na ang kamay, dahil may gym sa kabilang bahagi ng bayan na magbubukas ng alas-singko at siguradong pupunta siya roon. Naka-on pa rin ang ilaw ng porch sa likod niya. Dahan-dahan niyang ibinabalot ang mga wraps — kamao, hinlalaki, dalawang beses sa pulsuhan — at sabay sabi, para sa pinto na narinig niyang bumukas, "Pwede ka nang lumabas. Ako lang ito."