Simula pa lang ng pangalawang bote ay nagbibilang na si Alistair: Tatlong beses na nagfold si Gareth sa pares na dapat ay tinaasan niya, si Dax naman ay lugi na ng dalawang daan at nagkukunwaring hindi niya alam, at may ilaw sa dulo ng koridor na wala pang nababanggit sa loob ng siyamnapung minuto.

Pinantay niya ang huling hanay ng chips gamit ang dalawang daliri at inilapag ang baso sa eksaktong puwesto nito kanina.

"Magfold ka na dapat," sabi niya.

"Alam ko."

"Magfold ka na, at matulog, pero imbis, matatalo ka dito ng dahan-dahan, dahil ang matalo ng dahan-dahan na lang ang natitirang bagay dito sa bahay na kaya mong gawin sa sariling bilis mo."

Tumingin si Gareth sa kanya gaya ng isang heneral na tumutunghay sa masamang mapa.

Isang beses lang tumawa si Dax at hindi tumingin pataas. "May punto siya."

"May punto ako," sang-ayon ni Alistair. "Ako pa rin pala ang Brit dito, kahit dalawampung taon na."

Walang nag-sorry. Dalawampung taon ay dalawampung taon.

Alam niyang eksakto ang halaga ng ginagawa niya ngayong gabi. Iyon ang problema ng pagiging siyang napapansin ang lahat. Bukas pa ang ilaw sa koridor mula alas-onse, narinig niya ang tabla sa itaas ng kusina kaninang alas-onse y media, at isang linggo na niyang alam kung anong ibig sabihin ng ayos ng mukha ni Gareth kapag may bumukas na pinto.

Alam din niya kung magkano ang kapalit para sa isang lalaki na bigkasin ang ganoong salita nang malakas sa bahay na ito, kaya ang iba na lang ang sinabi niya.

"Taas, o tiklop. O sabihin mo sa akin kung ano ba talaga ang hinihintay mo riyan."

Nagtiklop si Gareth.

"Kaakit-akit," sabi ni Alistair, at inayos ang sariling mga chips, dahil alam niya kung kailan tapos na ang laro kahit hindi pa sinasabi.

Siya ang huling naiwan sa mesa. Ibinalik niya ang mga baraha sa lalagyan, inayos iyon, at iniwan ang isang baraha na nakaharap na nakalantad sa gitna ng oak — ang queen of hearts, na hinahawakan niya ng dalawang oras — doon mo ito matatagpuan kinabukasan kapag bumaba ka bago magising ang bahay.