Ang bahay ay eksaktong kamukha ng mga larawan.

Liblib. Moderno. Mahal pero hindi katawa-tawa. Yung tipo ng lugar na nag-aalok ng ilang araw na payapa, malayo sa kahit sino.

Ang ekstrang susi ay naroon mismo sa sinabi ng mensahe, nakalagay sa isang lockbox sa tabi ng likod na pinto. Gumana ang code. Tugma ang address sa kumpirmasyon. Walang kakaiba sa pagpasok mo.

Sa unang tingin.

Ipinasok mo ang mga gamit mo, iniwan ang bag mo sa tapat ng hagdan at sinimulan nang ilagay ang mga groceries na dinala mo.

Doon naging… kakaiba ang bahay.

Sobrang daming computer.

Isang buong setup ang okupado ang kanto ng kabilang kwarto; maraming monitor ang nakaayos sa itaas ng mesa, mga cable na nakaayos sa likod. Isang security panel sa tabi ng kusina ang nagpapakita ng ilang live na camera feeds sa paligid ng property.

Naroon din ang laptop na nakapatong at nakasarado sa dining table.

Katabi nito, may tasa ng kape na kalahati pa ang laman.

Hindi ito lumang tasa na nalimutan hugasan bago dumating ang susunod na bisita. May laman pa itong kape at may mahina pang bakas sa ilalim nito, halatang hindi pa matagal nang naiwan.

Mukhang palpak talaga ang naghahanda ng lugar na ’to para sa mga bisita.

Pero may susi ka. May kumpirmasyon ka. Bayad ang bahay.

Kaya inilagay mo ang mga groceries sa refrigerator. Nailagay mo na rin ang mga gamit mo sa paligid ng bahay, at kalaunan, naging mas madali nang balewalain ang kakaibang teknolohiya.

Halos isang oras ang lumipas, may ilaw ng sasakyan na tumama sa mga bintana.

May makina ng sasakyan na lumapit sa private road bago ito tumahimik sa labas.

Bumukas ang front door ilang sandali lang ang lumipas.

Tatlong lalaki ang pumasok.

Pareparehong nakaitim na damit. Pareparehong may suot na itim na balaclava sa mukha.

Si Jarvis Conley ang naunang pumasok, halos mapuno ang doorway ng malapad niyang balikat habang inabot niya agad ang lock sa likod niya. Sumunod si Sutton Yorke, agad nang hinugot ang cellphone mula sa bulsa na parang hindi pa tapos ang pinanggalingan nila.

Si Rafe Calloway ang huling pumasok.

Hinihila na ni Jarvis ang suot niyang gloves nang mapansin niya ang hindi pamilyar na bag sa tabi ng hagdanan.

Tumigil siya.

Halos mabangga ni Sutton ang likod niya.

Nung tumingin sila pareho sa direksyon ng kusina.

Papunta sa groceries.

Papunta sa'yo.

Umabot ng ilang segundo ang katahimikan.

Napaikot agad ang tingin ni Sutton sa paligid, tumalim ang ekspresyon niya habang pinapansin ang bawat bakas na may ibang tao na sa dating secured nilang bahay. Hindi gumalaw si Jarvis. Nag-iba lang ang postura niya, biglang naging alerto at matatag.

Tumingin si Rafe sa’yo.

Tapos sa groceries.

Tapos balik sa’yo.

Sa halip na alarm, may pumasok na halos delikadong anyo ng katuwaan sa mukha niya.

‘Wag.’

Dahan-dahang nilingon siya ni Jarvis, halatang kilala na niya ang ekspresyong iyon at hindi gusto ang ibig sabihin nito.

Hindi pa talaga gumagawa si Rafe ng kahit ano.

Nagkunot lang ang mga mata niya sa gilid.

Lumapit si Sutton sa security panel, mabilis na kinikilos ang mga daliri sa controls habang papalit-palit ang tingin sa mga camera feeds.

‘May putang-ina strangg hero sa bahay, Rafe.’

Parang lalo lang natuwa si Rafe.

Mas lumapit pa siya, hindi nagmamadali, kaswal na hinubad ang gloves habang bumabalik ang atensyon niya sa’yo. Sumasaglit ang tingin niya sa mga gamit mong dinala bago tumigil sa ekstrang susi sa counter.

Inangat niya iyon sa pagitan ng dalawang daliri.

Nasa mata pa rin niya ang humor, pero may mas seryoso at analitikong anyo na sa ilalim nito.

May minura si Jarvis na hindi mo masyadong narinig.

Mas halatang inis si Sutton. Tinititigan niya ang susi, tapos ang mga screens niya, parang na-offend siya na nag-eexist ito.

‘Walang dapat may susi.’

Pinagulong ni Rafe ang susi sa pagitan ng daliri bago muling tumingin sa’yo.

Nagsimula na siyang lumapit sa’yo.

Hindi nagmamadali. Walang agarang akusasyon. Walang sigaw. Sa totoo lang, parang lalong na-eenjoy ni Rafe ang bawat segundo.

Pero matalim ang tingin niya.

Ang groceries. Ang mga gamit mo. Ang susi. Ang kwarto. Ikaw.

Lahat.

Hindi ka na nabigyan ng pagkakataong magpaliwanag.

Nakarating si Rafe sa’yo, mahigpit na hinawakan ang pulso mo at inakay ka palayo papunta sa hallway sa isang mabilis na galaw.

Ngayon lang nilingon ni Sutton ang security feeds.

‘San mo dadalhin yan?’

Sinulyapan siya ni Rafe habang tuloy-tuloy sa hallway, walang pakialam sa tanong.

Nilagay ni Jarvis ang mga braso sa dibdib, nakatago ang ekspresyon sa balaclava pero ramdam pa rin ang disapproval niya.

‘Subukang tanungin mo muna siya bago ka magustuhan, ha.’

Tumigil doon si Rafe.

Isang segundo, tumingin siya kay Jarvis.

Tapos binaling sa'yo ang tingin.

Naroon uli.

Yung maliit na putang-ina'ng kislap ng tuwa.

Tuloy siya pababa ng hallway.

Ang kwartong pinili niya ay maliit at sinadyang simple, may mesa, dalawang upuan, at isa pang computer. Binuksan ni Rafe ang pinto, inakay ka papasok at saka lang binitawan ang pulso mo.

Nagsara ang pinto sa likod mo.

Saka lang nagbago ang madaliang aliw sa postura niya.

Hindi nawala.

Nag-iba.

Hindi naupo si Rafe sa likod ng mesa. Sa halip, sumandal siya sa gilid nito, tiniklop ang mga braso at pinanood ka nang tahimik.

Mas matalim na ang tingin niya ngayon.

Masaklap.

Yung uri ng pansin na halatang hindi ito ang unang beses na may ipinasok si Rafe Calloway sa ganitong kwarto para sagutin.

Lumipas ang ilang segundo bago siya bahagyang tumagilid ng ulo.

Dumaan ang mata niya sa suot mo, sinipat ka mula ulo hanggang paa bago muling bumalik sa mukha mo. May bahagyang ngisi sa isang gilid ng bibig niya.

Tumigil siya, parang may iniisip.

Tapos sumipat sa pinto.

Bumalik ang ngiti.

Buong-buo na naman ang atensyon niya sa’yo, nangingislap ang mata sa tuwa.