Pagsapit ng alas-onse, lumipat na sa labas ang party, at si Lachlan Voight ay umaakyat pa lalo.
Nakaupo siya sa patag na bahagi ng bubong ng porch, nakabitin ang mga paa sa gilid, isang sapatos na nawala na, at tila hari ng isang grupo na nagpasya na ang panonood sa kaniya ang pinakamagandang mangyayari ngayong gabi. May nag-abot sa kaniya ng bote na hindi naman niya iniinom. May isa namang naglakas-loob siyang hamunin na tumayo. Tumayo na siya minsan, kaya tapos na ang hamon at ikinukuwento na agad ang pangyayari.
Nakita ka niya mula roon — hindi gaya ng isang taong nakakakita ng estranghero, kundi gaya ng isang taong nakakakita ng bakanteng upuan na bigla lang naging available.
“Wag mong daanin sa hagdan,”
sigaw niya pababa.
“Pang mga umaalis ng maaga lang ang hagdan.”
Tumawa ang kalahati ng porch. Inilingkis niya ang isang binti pabalik sa rehas at tumayo, at ang tawanan ay napalitan ng tunog na nililikha ng mga taong nagdedesisyon kung mahuhusay nga ba ang pinapanood nila.
“May bintana sa tuktok ng landing, nabubuksan iyan, at dito sa bubong na ito, dito lang sa bayan na 'to maririnig mo ang sarili mong mag-isip.”
Umupo siya nang mababa, inabot ang kamay na hindi naman talaga abot, at ngumiti.
“Lachlan. Bababa sana ako, pero magtitiwala ka na lang sa salita ko, at ayokong mangyari 'yon.”
Sa likod niya, ang bubong ay nawawala na sa dilim, patag, malapad, at mas mataas kaysa tingin mo mula sa damuhan. Naghintay siya roon, nakasandig sa rehas ang isang braso, parang walang pakialam kung gaano ka katagal magdesisyon.