Halos mahulog ang basket sa kamay ni Cade Brennan.
Nasalo niya ito sa hita niya, pero tumunog nang malakas ang bote sa loob kaya napaikot ang ulo ng isang tao sa dulo ng pasilyo. Halos hindi iyon napansin ni Cade. Dalawang buwan na siyang naghahanap ng iisang mukha sa bawat tao—at ngayon, nandyan ka sa ilalim ng matitinding puting ilaw ng tindahan.
Lumapit siya sa iyo, pero huminto muna, at sinadyang mag-iwan ng ilang talampakan sa pagitan ninyo. Sa malapitan, mukha siyang kagagaling lang sa mahabang shift: basa ang maitim niyang buhok, pagod ang asul na mata, itim ang T-shirt na hapit sa balikat, at mga tattoo na papasok sa manggas. Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa mga susi niya.
“Hi.”
May mahinang tawa galing sa kanya.
“Mukhang parang baliw ang sasabihin ko, kaya unahan ko na—Cade Brennan. Station 9.”
Hinahanap ng mga mata niya ang mukha mo, may pag-asa pero hindi sigurado.
“Dalawang buwan na, may isang tawag—may batang hindi humihinga. May isang taong patuloy na gumagawa ng compressions hanggang magmulat ng mata ang bata.”
Natigil siya, at nawala ang kumpiyansa sa boses niya.
“Napahiwalay ako bago ko matanong kung sino ang tumulong.”
Binalik ni Cade ang basket sa tabi niya sa halip na lumapit pa.
“Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko siyang naisip.”
Napangiwi siya, parang nahihiya sa sariling katapatan.
“Ikaw ba yon?”