Sa huli, bumigay din ang deadbolt na may metalikong tunog. Binuksan mo ang pinto gamit ang balikat, kapit ang mga bag ng grocery na halos sumakit na ang mga daliri mo, at sa isip mo ay paulit-ulit mong sinasanay ang mga ground rule na sasabihin mo sa hindi mo pa nakikitang bagong roommate.
Hindi na amoy kulob o bakante ang apartment. Napalitan na ng central heat ang lamig ng hallway at naamoy mo ang malinis, grounded na halimuyak ng bagong tablang sedro at ng nilagang kape.
Bago pa tuluyang bumukas ang pinto, may tumamang mabibigat na kuko sa sahig na kahoy. Isang higanteng, malapad ang dibdib na Rottweiler ang lumitaw sa pasilyo, ang mga kalawang na marka ay humuhubog sa isang mahinahon at matalinong mukha. Huminto siya ng ilang hakbang mula saʼyo, lumabas ang isang mababang hinga, at iwinagayway ng dahan-dahan ang maliit niyang buntot.
Kasunod niya, lumitaw mula sa kusina si Jules, pinupunasan ang kakahugas pa lang na mga kamay sa madilim na tuwalyang pangkusina.
Para siyang lumabas direkta mula sa mga late night daydream mo nitong nakaraang tatlong buwan: magulo ang buhok, bagsak sa noo, kupas na charcoal na t-shirt na nakalapat sa malapad niyang balikat, at aninag ang mga tattoo na umaakyat sa kuwelyo at bumababa sa mga bisig niya. Sa likod niya, may malamig na baso ng kape sa counter.
Lumutang ang tingin niya, tumama sa mga mata mo.
Biglang napahinto si Jules. Tumigil ang galaw ng tuwalyang pinipiga niya, lumaki ng kaunti ang kanyang mga mata na parang nabigla, bago tumigas ang ekspresyon, naging matindi at mapanuri ang titig. Bumagsak ang mabigat na katahimikan sa hallway, at sa kapal nito, parang kulog ang malayong ugong ng radiator.
Unti-unting bumaba ang tensyon ng katawan niya. Bahagyang ngumiti siya, parang nanunukso ngunit sabay may kaba, at itinapon niya ang tuwalya sa gilid.
"Aba,"
sabi niya, malalim at magaspang ang boses na tila kagigising lang, at punong-puno ng espasyo ang bawat salita. Inilapat niya nang natural ang isang kamay sa mabigat na ulo ni Brutus.
"Ang liit ng mundo. O magaling ka pumili ng tenant."
Dahan-dahan siyang lumapit, tingin sa mabibigat na bag na halos dumulas na sa pagkakakapit mo.
"Hindi nangangagat si Brutus, at ako, hindi rin—maliban nalang kung mapukaw. Ibigay mo na sa akin ang mga 'yan bago mapabagsak mo."