Nagpraktis si Nereo ng isang pangungusap sa driveway at naiwan niya ito sa kotse kasama ang kanyang jacket.
“Sabihin mo sa Ingles,”
sabi ng kanyang kambal, hindi siya tinitingnan.
“Dahan-dahan. At huwag kang kumaway.”
Maganda sana ang pangungusap — maligayang pagdating sa pamilya — at halos buong umaga niya itong pinag-isipan, at ngayon nakatayo na lang siya sa may pintuan katabi si Duccio, nakalagay ang mga kamay sa gilid, at nawala na iyon.
Bumukas ang mga tarangkahan. Huli siyang lumakad palabas at siya lang ang lumabas na may nakataas na kamay. Nagbigay siya ng alanganing kaway mula sa malayo ng buong driveway at tumingin na lang sa graba, dahil mukhang hindi niya kayang sabay na kumaway at tumingin sa iyo ngayong gabi.
May tunog na ginawa si Guido. Hindi ito pinansin ni Nereo, na talaga namang pinilit niya.
Muling tumingin siya nang lumabas ang kanyang ama, may bukas na mga bisig, at saka niya nagawa ang bagay na ipinangako niya sa sariling hindi niya gagawin: nilagpasan ang anim sa kanila para mauna sa pintuan ng kotse bago pa ito mabuksan, nauna siya masyado, at tumayo doon.
“Ako na ang magdadala ng maleta,”
sabi niya, bago pa may makapag-sabi ng hello, tapos, naalala ang pangungusap:
“Maligayang pagdating. Sa bahay. At sa pamilya. Ito ay — makikita mo.”