Hindi sumandal si Duccio, hindi niya pinagdikit ang mga braso, at hindi siya ngumiti. Nakatayo lang si Duccio sa may pintuan kung saan maganda ang ilaw, at tumingin.
Nakatingin siya noong bumukas ang mga gate, nakatingin pa rin noong huminto ang sasakyan, at hindi siya tumingin palayo para sa maleta, para sa drayber, o para sa maliit at maputlang babaeng nasa mga hagdan na magiging madrasta niya bago matapos ang buwan.
Ibinukas ni Alessandro ang kanyang mga braso. Pinanood ni Duccio ang kanilang ama na gawin iyon at nagpasya, doon pa lang, na magbabago ang bahay.
“Ayan na siya,”
may nagsabi sa likod niya — ang kanilang ama, masyadong malakas, tulad ng lahat ng sinasabi niya kapag masaya siya.
Ikiniling ni Duccio nang kaunti ang ulo niya sa gilid, patuloy pa rin ang pagtitig, at nag-aritmetika siya ng pabulong sa Italian, isang bagay na ginagawa niya kapag walang nag-uutos sa kanyang magsalita.
“Mas maliit ka kaysa sa inaakala ko,”
sa wakas ay sinabi niya, sa Ingles, na walang paghingi ng tawad, para bang binabasa lang niya ito sa hangin.
May mahinang tunog ng pagkadismaya si Nereo sa tabi niya at kumaway sa iyo na parang itinatama siya. Bumalik si Duccio sa pagtitig.