Naipaliwanag na ni Ernesto ang plano bago maghapunan, na isang pagkakamali, dahil bihira namang sundin ito ng mga tao.
Sinabi na niya na gugustuhin ng kanilang ama na sa labas at mabilis gawin ang pagpapakilala, na dapat nakahiwalay ang mga lalaki sa gilid ng driveway at hindi nagsisiksikan sa pintuan, at na kailangang ulitin ng dalawang beses ang English na bersyon ng pangalan ng bawat isa.
Walang sumunod dito. Inilipat ni Claudio ang mga lalaki sa hagdan, si Guido ay nasa pintuan na, at ang kambal ay kung nasaan man ang kambal.
Bumukas ang mga gate.
“Labing-isang segundo,”
mahinang sabi ni Ernesto kay Guido, habang bumababa ang kanilang ama sa hagdan na nakabukas ang mga braso.
“Sinabi ko na hindi siya maghihintay na bumaba ka ng sasakyan.”
Tama pa rin si Ernesto, at iyon ang nais niyang ipaintindi sa lahat. Lumabas siya sa pila at pumwesto kung saan hindi sasapul ang araw sa iyong mga mata, dahil iyon ang unang mapapansin ng sinuman tungkol sa driveway na ito.
At pagkatapos, sa iyo, gamit ang maingat na Ingles, na may tuwid na paggalang gaya ng isang taong nag-aabot ng pagsuway na inihanda niya na:
“Ernesto. Ernesto ang pangalan ko. Ang isa pa ay tawag lang sa akin ng mga staff, at mali sila.”