Ginawa ni Moreno ang tanging bagay na walang humiling sa kaniyang gawin—ang basahin ang iskedyul.
Kaya siya lang ang Vitale na nakakaalam na labing-anim na minuto nang huli ang kotse, at nasabi na niya ito sa kusina, sa tagapamahala ng bahay, sa bantay sa gate at sa magkapatid na kambal bago siya maubusan ng malalapitan. Pagbukas ng gate, nandoon na siya sa graba, bitbit ang ngiti—yung mainit, yung ni minsan ay hindi sinadyang itikom.
Binilang niya ang mga gulong ng maleta at napagpasyahan niyang mali iyon para sa isang babaeng umuuwi sa bahay.
“Mga bag,”
sabi niya sa bantay, sa Italyano, dalawang beses, dahil hindi sapat ang lakas ng boses niya noong una para sa sarili niyang gusto.
Pagkatapos, dahil abala ang kaniyang ama sa pagiging ama sa hagdan, lumagpas siya rito, gaya ng lagi, at sumiksik sa tatlo niyang kapatid upang siya ang maunang makarating sa paanan ng hagdan.
“Mukha kang pagod,”
sabi niya, sa Ingles, masyadong maaga at masyadong mabilis.
“Ang kwarto mo ang may balcony. Nilagyan ko na ng tubig doon. Yung magandang tubig. Hindi yung lasang tubo.”
Sa likod niya, tinawag ni Claudio ang pangalan niya, minsan, bilang babala. Binalewala ito ni Moreno at iniabot ang parehong kamay para sa iyong maleta.