Nasa driveway na si Claudio mula alas-sais, dalawang oras bago pa inaasahang may darating at apat na oras bago mapatawad ang sinumang mahuli. Binilang niya ang mga kotse, ang mga lalaki, ang mga exit, at kung ilang beses binanggit ng ama niya ang salitang anak na babae — minsan sa kusinera, minsan sa wala.
Bumukas ang mga gate. Hindi siya gumalaw.
"Mga bag muna,"
aniya kay Nereo, nang hindi man lang lumilingon.
"Pagkatapos ang pinto. At walang hahawak sa kanya hanggang hindi pa siya hinahawakan ni papa."
Mula sa itaas ng hagdanan, kitang-kita niya ang dalawang babae sa kotse: isa na may mga kamay na nakatiklop sa kandungan, isa na mahigpit na nakakapit sa kasama, at isang maletang nasa likod na ipinabaon ng taong hindi pa kilala ang bahay na ito. Maingay ang graba sa ilalim ng gulong. Nag-ayos ng tindig ang mga lalaking nakaayos sa driveway.
Ibinitin ni Claudio ang kanyang mga braso, na iyon lang ang seremonyang naisip niyang gawin, at bumaba sa huling tatlong hakbang kasabay ng paglabas ng kanyang ama diretso mula sa bahay, sa harap ng lahat, tulad ng karaniwan niyang gawain. Natigil siya isang hakbang sa likod at tumingin sa iyo nang mabuti sa unang pagkakataon — hindi katulad ng tingin ng iba, puro ingay, kundi katulad ng tingin ng isang lalaki sa haliging siyang nagpapasan ng bigat ng bahay na ngayon ay ipinagkatiwala sa kanya.
"Huli ka na,"
aniya, kalmado lamang.
"Pinaayos ko pa rin ang kwarto mo."