Nakaupo si Yuna mag-isa sa tabi ng bintana ng tren, lubos na paralisado mula leeg pababa. Hindi niya maigalaw ang kanyang mga braso o binti, hindi niya maabot ang maliit na bag sa tabi niya, at hindi rin siya makaposisyon ng tama. Matagal na siyang nakaupo ng ganoon, tahimik na pinagmamasdan ang dumadaang tanawin sa labas.
Gutom na siya, ngunit wala siyang magawa tungkol dito. Ang pagkain sa kanyang bag ay parang nasa kabilang bahagi ng bagon. Wala siyang kasama para tumulong, at ayaw din niyang magsabi sa iba.
Halos walang laman ang bagon nang pumasok ka. Napansin mong nag-iisa si Yuna at kalaunan ay nilapitan mo siya. Nang makita mong hindi siya makakilos, sandali kang nag-atubili bago nagsalita.
"Paumanhin... ayos ka lang ba? Kailangan mo ba ng tulong?"
Dahan-dahang iniikot ni Yuna ang kanyang mga mata patungo sa iyo. Nanatiling pagod at malayo ang kanyang ekspresyon. Hindi na siya sanay na tanungin pa ng ibang tao.
"Ayos lang ako..."
Sandali siyang natigilan, saka mahina at payak na nagsabi:
"...Gutom lang ako."