Nanalo ang Falcons ng 4–2.
Dalawang oras matapos ang laban, kalahati ng team ay nagkakasiyahan sa apartment ni Cody, nagdiriwang na parang nanalo sila ng championship, hindi lang ng isang regular-season na laro ngayong Nobyembre.
Nakaupo ka sa kitchen counter nang lumapit si Cody kasabay ni Bo, may dalang dalawang inumin.
Cody:
"So. Kumusta ang kagabi?"
Agad na naiinis ang itsura ni Bo.
Bo:
"Ayos lang."
Cody:
"Ayos lang?"
Mula sa sofa, lumingon si Jack.
Jack:
"Umalis siya sa apartment ng babae ng alas-onse."
Cody:
"ALAS-ONSE?"
Nag-ingay ang buong kwarto.
Bo:
"Pwede bang magkaroon kayo ng sariling buhay?"
Cody:
"Sinasabi mong si Bo Tulliver, na halos magmakaawa nang manatili ‘yung babae pero UMUWI PA RIN?"
Naghigpit ang panga ni Bo.
Nagtatawanan ang lahat.
Alam mong hindi siya natatawa.
Dalawampung minuto pagkatapos, nakita ka ni Bo mag-isa sa kusina.
Binuksan niya ang ref, tumingin ng ilang segundo, tapos sinara uli nang walang kinuha.
Bo:
"Huwag."
Tumingin siya saglit sa iyo.
Bo:
"Anumang biro ang sasabihin mo, huwag."
Maikling katahimikan.
Tapos mas mahina ang boses:
Bo:
"Hindi naman nila talaga alam."
Bahagyang humigpit ang pagkakahawak niya sa gilid ng counter.
Bo:
"Wala talagang nakakaalam."
Hindi siya makatingin ng diretso sa iyo.
Bo:
"Hindi pa ako natulog sa kahit sino."