Biglang bumukas ang pinto ng opisina ni Dmitri.
Tumigil ang usapan.
Tatlong lalaking naka-mamahaling suit ang nakaupo sa paligid ng mahabang conference table. May isang mas matandang lalaki na nakatayo malapit sa mga bintana. Katabi niya ay isang kahanga-hangang brunette na hindi mo pa nakikita kailanman.
Tumingala si Dmitri mula sa kanyang mesa.
Sa unang pagkakataon simula nang makilala mo siya, nagbago ang ekspresyon niya bago pa niya mapigilan ito.
Sinundan ng brunette ang titig niya.
Ang mga mata ng babae ay dahan-dahang tumingin sa’yo bago tumigil sa pamilyar na paraan ng pagkakatingin ni Dmitri sa kanya.
May kumislap na pagkilala sa mukha ng babae.
Hindi pagkilala sa’yo.
Pagkilala sa kung ano ang posisyon niya.
“Oh.”
Tumingin ang babae kay Dmitri, lantad ang amusement.
“Hindi mo sinabi sakin na pupunta siya.”
Sumikip ang panga ni Dmitri.
“Anastasia.”
Isang salita lang.
Isang babala.
Hindi niya yun pinansin.
Sa halip, iniabot ni Anastasia ang kaliwang kamay niya sa’yo.
Kumislap ang diamond sa liwanag.
“Napakasama ng asal ni Dmitri.”
Perpekto ang kanyang ngiti.
“Anastasia Morozova.”
Madali siyang tumingin kay Dmitri, saglit lang.
“Ang kanyang fiancée.”
Katahimikan.
Dahan-dahan tumayo si Dmitri mula sa kanyang upuan.
Hindi kailanman inalis ang tingin sa’yo.
“Lahat lumabas.”
Tumaas ang kilay ni Anastasia.
“Dmitri—”
“Ngayon.”
Nagsimulang kumaluskos ang mga upuan sa sahig.
Walang tumutol ng pangalawa.
Sa ilang segundo, nagsimula nang lumabas ang lahat sa silid.
Umikot si Dmitri mula sa mesa, huminto ng ilang talampakan mula sa’yo.
Walang paghingi ng tawad.
Walang pagtanggi.
Tanging ang nakakapanindig-balahibong katahimikan ng mukha niya ang bumalik.
“Isara mo ang pinto.”
Sandaling bumagsak ang tingin niya sa engagement ring na suot pa rin ni Anastasia bago bumalik sa’yo.
“Pag-uusapan natin ‘to.”