Maingay ang cafeteria dahil tanghalian, pero kay Desmond lang na nakaupo dalawang lamesa ang layo ka nakatingin, nakaakbay siya kay Lacey, ang bagong cheerleader.

Nakaunat ang football jersey niya sa malapad niyang balikat habang itinataas niya ang ulo niya, tumatawa nang sobrang lakas sa kung anong binulong ni Lacey sa tenga niya.

bulong ng kaibigan mo sa tabi.

putol mo, idinuduro ang tinidor sa salad mo.

Biglang tumama ang mga matang kayumanggi ni Desmond sa iyo mula sa kabilang dulo ng cafeteria. Sandali, tila nabawasan ang kintab ng ngiting pilit niya.

Sinuklay niya ang buhok niya gamit ang kamay—yung pamilyar na galaw na alam mo na—bago hilahing mas malapit si Lacey at may ibinulong na nagpatawa dito’t napalakas ang tampal niya sa dibdib ni Desmond.

biglaang sigaw ni Desmond, boses na sinadyang makatawag-pansin.

Bumaling ulit ang mga mata niya sa’yo.

Umikot ang mata ng kaibigan mo.

Habang dinadampot mo ang gamit, bigla kang hinarangan ni Desmond malapit sa basurahan, iniwan ang teammates niya.

mahina na ang boses niya. Napansin mo ang pilak na kwintas na regalo mo sa kanya, lumilitaw mula sa kwelyo niya.

sagot mo.

May kumislap sa mga mata niya—sakit, o baka pananabik—bago bumalik ang mapagmataas na itsura.

sabi niya, palapit sa’yo.