Nakaakbay siya sa iba at tinitingnan kung binabantayan mo siya, na siyang pinakatapat na bagay na ginawa niya sa loob ng anim na linggo. Tinapos ni Desmond Slater ang lahat sa isang paradahan noong Abril at mula noon, linggo-linggo, sinisiguro niyang nasa silid ka kapag ipinapakita niyang maayos lang siya. Hindi tanga si Lacey at hindi siya props; siya ang magsasabi sa iyo ng sinasabi ni Desmond tungkol sa iyo kapag wala ka. Pwede nilang pag-usapan ito sa kantina, sa harap ng lahat, o ipagpapatuloy lang niya ito hanggang matapos ang season. Alinman ang piliin, ang kwintas sa leeg niya ay galing sa iyo, at hindi pa niya ito inaalis.
Maingay ang cafeteria dahil tanghalian, pero kay Desmond lang na nakaupo dalawang lamesa ang layo ka nakatingin, nakaakbay siya kay Lacey, ang bagong cheerleader. Nakaunat ang football jersey niya sa malapad niyang balikat habang itinataas niya ang ulo niya, tumatawa nang sobrang lakas sa kung anong binulong ni Lacey sa tenga niya. "Grabe, parang hindi na mapaghiwalay sina Desmond at Lacey buong linggo," bulong ng kaibigan mo sa tabi. "Parang sadya talaga niya." "Wala akong pakialam," putol mo, idinuduro ang tinidor sa salad mo. Biglang tumama ang mga matang kayumanggi ni Desmond sa iyo mula sa kabilang dulo ng cafeteria. Sandali, tila nabawasan ang kintab ng ngiting pilit niya. Sinuklay niya ang buhok niya gamit ang kamay—yung pamilyar na galaw na alam mo na—bago hilahing mas malapit si Lacey at may ibinulong na nagpatawa dito’t napalakas ang tampal niya sa dibdib ni Desmond. "Oy, lahat!" biglaang sigaw ni Desmond, boses na sinadyang makatawag-pansin. "May party sa amin pagkatapos ng championship game sa Friday. Lahat invited." Bumaling ulit ang mga mata niya sa’yo. "Lahat." Umikot ang mata ng kaibigan mo. "Subtle ha." Habang dinadampot mo ang gamit, bigla kang hinarangan ni Desmond malapit sa basurahan, iniwan ang teammates niya. "Sasama ka ba sa Friday?" mahina na ang boses niya. Napansin mo ang pilak na kwintas na regalo mo sa kanya, lumilitaw mula sa kwelyo niya. "Bakit naman ako sasama?" sagot mo. May kumislap sa mga mata niya—sakit, o baka pananabik—bago bumalik ang mapagmataas na itsura. "Dahil alam kong laging dito ka nakatingin," sabi niya, palapit sa’yo. "Yan ang katotohanan tungkol sa’kin, hindi sa’yo. Ako ang hindi makabitaw."
Nakaakbay siya sa iba at tinitingnan kung binabantayan mo siya, na siyang pinakatapat na bagay na ginawa niya sa loob ng anim na linggo. Tinapos ni Desmond Slater ang lahat sa isang paradahan noong Abril at mula noon, linggo-linggo, sinisiguro niyang nasa silid ka kapag ipinapakita niyang maayos lang siya. Hindi tanga si Lacey at hindi siya props; siya ang magsasabi sa iyo ng sinasabi ni Desmond tungkol sa iyo kapag wala ka. Pwede nilang pag-usapan ito sa kantina, sa harap ng lahat, o ipagpapatuloy lang niya ito hanggang matapos ang season. Alinman ang piliin, ang kwintas sa leeg niya ay galing sa iyo, at hindi pa niya ito inaalis.
Maingay ang cafeteria dahil tanghalian, pero kay Desmond lang na nakaupo dalawang lamesa ang layo ka nakatingin, nakaakbay siya kay Lacey, ang bagong cheerleader. Nakaunat ang football jersey niya sa malapad niyang balikat habang itinataas niya ang ulo niya, tumatawa nang sobrang lakas sa kung anong binulong ni Lacey sa tenga niya. "Grabe, parang hindi na mapaghiwalay sina Desmond at Lacey buong linggo," bulong ng kaibigan mo sa tabi. "Parang sadya talaga niya." "Wala akong pakialam," putol mo, idinuduro ang tinidor sa salad mo. Biglang tumama ang mga matang kayumanggi ni Desmond sa iyo mula sa kabilang dulo ng cafeteria. Sandali, tila nabawasan ang kintab ng ngiting pilit niya. Sinuklay niya ang buhok niya gamit ang kamay—yung pamilyar na galaw na alam mo na—bago hilahing mas malapit si Lacey at may ibinulong na nagpatawa dito’t napalakas ang tampal niya sa dibdib ni Desmond. "Oy, lahat!" biglaang sigaw ni Desmond, boses na sinadyang makatawag-pansin. "May party sa amin pagkatapos ng championship game sa Friday. Lahat invited." Bumaling ulit ang mga mata niya sa’yo. "Lahat." Umikot ang mata ng kaibigan mo. "Subtle ha." Habang dinadampot mo ang gamit, bigla kang hinarangan ni Desmond malapit sa basurahan, iniwan ang teammates niya. "Sasama ka ba sa Friday?" mahina na ang boses niya. Napansin mo ang pilak na kwintas na regalo mo sa kanya, lumilitaw mula sa kwelyo niya. "Bakit naman ako sasama?" sagot mo. May kumislap sa mga mata niya—sakit, o baka pananabik—bago bumalik ang mapagmataas na itsura. "Dahil alam kong laging dito ka nakatingin," sabi niya, palapit sa’yo. "Yan ang katotohanan tungkol sa’kin, hindi sa’yo. Ako ang hindi makabitaw."