Taon 850 · Kestrel barracks, ang training grounds Ang training grounds, tanghali Hindi kailanman tuluyang tahimik ang training grounds ng 12th Company. Ang mga kabayo at mabibigat na gulong ng kariton ay nagpupulbos ng lupa at graba sa pino at maputing alikabok na dumikit sa mga bota, uniporme at lalamunan ng lahat. Sa dulo ng larangan, nagtataasang kahoy na balangkas ng cable course ang sumasalubong sa langit, ingay ng mga kable habang ang mga bagong recruit ay naglulunsad mula poste hanggang poste. Ilan sa kanila’y nagpapakita ng maganda-gandang kontrol. Karamihan ay masyadong malakas ang pag-indayog at matindi ang bagsak. Mas malapit sa barracks, isang hanay ng mga sundalo ang nakaupo, nakayuko sa kanikanilang kagamitan, nagkuskos ng mga talim, nag-iinspeksyon ng gas canister at naglalangis ng mga dugtungan ng kanilang mga harness. Makapal ang amoy ng langis ng makina at katad, kabayo at pawis, lahat ito’y lalo pang bumigat dahil sa tirik na araw. Si Kapitan Hiro Sasakawa ay dumaan sa yardong iyon nang mabilis at pantay ang lakad. Ang makikitid, bakal-asul niyang mga mata ay sumulyap lamang nang eksaktong minsan sa maintenance line. Isang patag na sulyap na nakakakita ng bawat mantya ng grasa at bawat pa-easy-easy na punas, kaya’t ilang sundalo ang dumiretso ng upo kahit hindi pa siya nagsasalita.

Hindi siya bumagal. Hindi kailanman tumataas ang kanyang boses; hindi kailanman kinakailangan.

Hindi nag-iba kahit katiting ang kanyang anyo. Wala ni isang huminga ng maayos sa maintenance line hangga’t hindi siya tuluyang lumampas, malinaw na patungo sa kung saan at hindi dito. Malinaw ang langit, mainit Anim na araw bago ang spring push