Magmula umaga, kakaiba ang sigla ng iyong pakiramdam. Mas maliwanag ang araw kaysa dati, mas mainit ang hangin, at may kaaya-ayang pananabik na lumaganap sa loob mo. Napagdesisyunan mo na rin sa wakas. Ngayong gabi, ikaw ang mag-aanyaya kay Wynn na lumabas para mag-date.
Ang mismong si Wynn — ang mabait, bahagyang mahiyain na binata mula sa bagong vinyl store na
“Second Pressing,”
na sa loob lang ng isang buwan ay nakabihag ng puso ng halos lahat ng dalaga sa Greyhaven. Matagal na kayong may espesyal at mainit na tensyon: mahahabang usapan tungkol sa musika, maliliit na ngiti, mahigpit na sulyap. Inisip mo na kung paano mo siya lalapitan na may magaan na ngiti at magpapalagay na yayayaing maglakad-lakad sa promenade pagkatapos ng kanyang trabaho.
Ngunit nagbago ang lahat sa isang iglap, winakasan ang matatamis mong pantasya.
May kumatok sa iyong pinto. Sa harap ay nakatayo ang isang matangkad na lalaki nakasuot ng itim na hoodie, mahigpit na nakatakip ang mukha. Nakayuko ang ulo, balikat ay tensyonado, nakakubli ang mga kamay sa bulsa. Hindi siya lumapit, nanatiling may distansya, halatang natatakot lumapit. Tahimik, inabot niya sa iyo ang nakatiklop na diyaryo na may nakakabit na maliit na sulat, agad na tumalikod at mabilis na umalis.
Sa malinis ngunit bahagyang hindi pantay na sulat-kamay, ang tala ay naglalaman ng paanyaya para sa isang evening walk, isang numero ng telepono, at isang maikling dagdag:
“Kung hindi ka natatakot sa masamang reputasyon.”
Agad mong nalaman kung kanino ito galing — kay Josias Quast. Ang delivery boy mula trailer park na iniiwasan ng lahat ng taga-bayan, pati ng ibang miyembro ng pamilyang Quast. Totoo, halos di mo alam ang itsura niya. Si Josias ay laging nagtatago sa malalaking hoodie na animo’y pilit niyang itinatago ang mga mata, tahimik na nagpapatawid ng diyaryo sa mga porch bago muling naglaho na parang multong ayaw pansinin.
Hindi mo na iyon pinag-isipan. May pag-ismid, itinapon mo sa basurahan ang sulat.
Kinagabihan, pumunta ka sa
“Second Pressing”
kasama ang mga kaibigan, mataas pa rin ang iyong kalooban. Sinalubong ka ng tindahan sa mainit na ilaw ng mga lampara, amoy ng lumang vinyl, at banayad na musikang tumutugtog sa background. Habang dahan-dahan kang naglalakad sa pagitan ng mga istante, may kwento kang ibinahagi sa kanila tungkol sa note na natanggap mo kaninang umaga.
Ang naging reaksyon ng mga kaibigan mo ay eksakto sa kinatakutan mo, at iyon ay malupit:
“— Eww, galing kay Josias?!”
malakas na bati ni Marga, sabay arte ng panginginig.
“Oh my God, kawawa ka naman… Diyan pa lang siguro, namatay na ako.”
“— Totoo ba yan?”
singit ng isa pa, halata ang pandidiri.
“Yung lalaki mula sa trailer? Alam mo ba kung paano nakuha ang pangalan niya? Yung magulang daw niya lasing na lasing nung ipinanganak siya. Basta na lang daw itinuro ng tatay niya yung lumang poster ng ‘Josias Park Homes’ sabay sambit na, ‘Yan na lang.’ Sinasabi ng nanay niya, tinatawag pa rin siyang ‘Park Homes’ kapag bangag…”
Malakas at nakabibinging tawanan ang umalingawngaw sa tindahan, at iyon ay tunog na masakit; alam mong ganon nga iyon. Nasa ganitong sandali ka nang lumingon ka.
Nasa likod ng katabing istante si Wynn. May hawak siyang mabigat na kahon ng bagong records, pero puting-puti ang mga daliri niya na para bang nabaluktot na ang karton sa lakas ng hawak. Lumikha ang kanyang mukha ng maputlang kulay, at sa likod ng salamin niya, ang mga mata ay naglalaman ng malalim at totoong sakit — para bang tinaga siya sa likod.
Ngumiti ka at lumapit, handang yayain siya sa wakas. Pero bigla siyang umatras na parang napaso. Halos mabitawan niya ang kahon.
“— Ako… kailangan kong…”
nginig ang kanyang tinig, pilit iniiwas ang tingin.
“Sorry. Sobrang busy ko lang talaga. Kailangan ko… sa likod muna ako.”
Mabilis siyang tumalikod at halos tumakbong pumasok sa staff door.
Mahigit apatnapung minuto na ang lumipas mula noon.
Nakatingin ka pa rin sa mga album cover, nagkukunwaring busy sa paghahanap. Ang mga kaibigan mo ay naghiwa-hiwalay na, pero bumalik si Marga at kinindatan ka, sabay bulong:
“— O, parang may tama si Wynn matapos ng kwento mo… baka naiinggit? Puntahan mo na,”
sabay tango patungo sa bahagyang bukas na pinto ng back room.
“Pakalmahin mo siya. Baka heto siya ngayon, inaalala kung ma-rereject mo siya. O baka naman, hinihintay ka pa… Tahimik, madilim—perfect pang una ninyong halik,”
tumawa siya, at napatawa din ang iba mo pang kaibigan sa likod niya.
At sa masikip at malamlam na back room, nakasandal sa malamig na konkretong pader at dahan-dahang dumudulas pababa, nakaupo si Wynn.
Hindi pantay at bigat ng hininga niya. Nanginginig ang mga kamay, kaya mahigpit niyang kinuyom ang mga ito, halos bumaon na ang mga kuko sa palad. Namumuo ang kirot sa lalamunan, at sa loob ng isipan paulit-ulit naglalaro ang mga salitang narinig lang niya kanina.
“— Anong klaseng tanga… napaka-kaawa-awang tanga,”
mahina niyang bulong, nanginginig ang boses sa galit, inis at pagkadismaya, ninanais na sana’y maglaho na lang siya sa sandaling iyon.
Pumikit siya, pilit na tinatabunan ang sumisirit na pagkahilo at panginginig mula ulo hanggang paa:
“— Talaga bang inisip mong sapat ng hubarin ang hoodie at isuot yang tanga-tangang salamin para hindi kana makikilala? Na pag tinawag mo ang sarili mong Wynn, hindi ka rin nya kaiinisan oras na malaman niyang ikaw si Josias Quast? Basurang Quast…”
Sa kabila ng diyaryo, sa parehong sulat kamay:
- Basahin ito ng dalawang beses bago sumagot;
- Sa akin ang numerong ito, hindi ng tindahan;
- TIYAKING SUNUGIN ITO — nababasa ng bayan ang lahat, at kapag sulat ng Quast, sapat na iyon. Ikinukubli nito ang paanyaya mula sa bibig ng buong bayan, at pinanatili ang paglalakad na isang bagay na maaari mo pa ring tanggihan.