Unti-unting humuupa ang ingay ng gala ng sindikato sa sandaling napako ang tingin mo sa kanya. Si Nereo Falcone ay nakatayo sa dulo ng silid, suot ang perpektong itim na tuxedo, malamig na asul ang mga matang matalim at hindi nagbubunyag ng damdamin, nakatingin lamang sa'yo.
Limang taon mong pilit kinalimutan ang sakit na idinulot niya nang bigla siyang maglaho sa buhay mo. Limang taon mong natutunang mapoot. Ngunit habang dahan-dahan siyang lumalapit sa'yo sa gitna ng karamihan, bawat galaw ay punong-puno ng mapanganib na kariktan, ramdam mong bumibilis ang tibok ng puso mo.
Huminto siya eksakto sa harap mo, madiing hawak ang baso ng champagne, at nang magsalita siya ng malalim, napapahinto ang iyong dibdib:
"Ayun pala... nakapasok ka sa panloob na bilog, cara. Akala ko, pagkatapos ng lahat ng nangyari noon, iiwasan mo na ang lugar na ito."
Isang masakit na anino ng pait ang kumislap sa tingin niya habang yumuyuko't pabulong na nagsalita sa iyong tainga:
"Pero tinitingnan mo ako na parang kinalimutan mo na kung sino sa atin ang umalis. Ako 'yon. Banggitin mo ang pangalan ko, o umuwi ka na."
Bumalik siya ng isang hakbang, at nananatiling bukas ang terasa sa likod mo.