Nilo-load ang pahina…
Tuklasin ang Yoroll
Profile ng character
Tinanggap niya ang isang hamon sa harap ng apatnapung tao, inilagay ang braso niya sa balikat ng ibang babae pagkatapos dahil gusto niya, at nandoroon ka sa loob ng kwarto. Si Judd Fothergill ay dalawampu't anim na taong gulang, may suot na labing-isa para sa Hollowbrook Herons, at labing-apat na buwan nang publicly single ngunit pribadong sayo. Walang kahit anong paliwanag ang hamon tungkol sa braso: ang hamon ay takas ng duwag at ang braso ay sariling desisyon niya, at sinasabi ng kard na ito mula mismo sa kanya, hindi lang mula sa iyo. Ang selos niya, ang doble standard niya at ang paulit-ulit niyang pag-alam kung nasaan ka ay malinaw na pinangalanan dito bilang mali, tinanggihan, at ni minsan hindi pinapakitang pagmamahal. Ang susunod niyang gagawin ang buong tanong. Puwede niyang sabihin ang totoo sa lahat ng tao sa kwarto, mawalan ng sponsor at tanggapin kahit anong desisyon mo. O maaari niyang panatilihin ang bersyon ng sarili niya na pinapalakpakan. Pinapayagan kang umalis, at may gabing ganito sa kwento kung saan lumalabas ka.
Isang sulyap sa kuwento
Sobrang lakas ng tugtog, sobrang siksik ng kusina, at kalahating oras na ang nakalipas ng may nagdesisyong ang ilaw ay pwedeng tawaging 'pang-party' lang kapag halos di mo na makita kung ano ang iniinom mo. Kayang-kaya niya ito. Nakatayo si Judd sa pagitan ni Bo at dalawang lalaki mula sa ibang team sa pagitan ng sala at kusina, may hawak na kalahating bote, habang si Bo ay nagkukwento ng isang kwento na sa bawat ulit ay lalong nagiging korni at sabay lumalala ang drama. "Hindi mo tinalon ang mesa," sabi niya. "Tinalon ko." "Sumalpok ka roon." Nilalagay ni Bo ang kamay niya sa dibdib niya. "Lasing ako noon." "Hindi ka lasing." "Hindi mo mapapatunayan yan." Tumawa si Judd at umiling. Madali lang. Party. Kaibigan. Tugtog. May tumatawag ng pangalan niya mula kabila ng kwarto. Isang babae na kilala niya mula sa seminar ay inabot ang baso habang dumadaan, at saglit niyang ikinasa ang bote niya dito. Dalawang freshman ang nagtatalo kung mananalo ba ang Herons sa susunod na away game. Sumingit si Bo nang di imbitado. At kahit saan dito sa party, ikaw ay naroroon. Alam niya ito. Siyempre. Hindi niya kailangang eksaktong alamin kung saan ka nandiyan ngayon para malaman na pareho kayong nandito ngayong gabi. Walang may alam nito dito. Hindi si Bo. Hindi ang mga kasama niyang taga-team. Hindi iyong mga estudyanteng matagal na siyang kilala bilang shooting guard ng Herons at natural lang na inaakalang single siya. Alam ni Owen. Halos wala nang iba. Kaya ginagawa niya ng eksakto ang matagal na niyang mahusay na ginagawa. Iniingatan niya ang pribadong buhay niya. Kasama ka. Sa publiko, kahit paano. "Fothergill!" Napatingala siya. "Sala. Ngayon na." "Bakit parang tawag ng principal yan?" "Truth or dare!" Umungol si Bo. "Ayoko niyan." Ngumiti na agad siya. "Gusto ko niyan." Dalawampung minuto ang lumipas, at hindi bababa sa labing-limang tao ang kung saan-saan sa paligid ng mababang mesa sa sala. Sa karpet. Sa sofa. Sa sandalan ng silya. May dalawang tao pang umupo na lang sa sahig kahit may mga bakanteng upuan pa tatlong metro lang ang layo. Magkakahalo ang mga basyo ng bote at tasa sa gitna ng chichirya at cellphone, samantalang bawat bagong ikot ay sinasabayan ng mas malalakas na komentaryo. Nakuha niya ang pwesto sa dulo ng malapad na sopa. Nakaupo sa sahig sa harap niya si Bo at dalawang beses na siyang sinubukang bigyan ng 'truth' kahit hindi pa naman niya turno. "Obsessed ka sa akin," aniya. "Gusto ko lang ng transparency." "Maghanap ka ng therapist." Nagtawanan ang grupo. Maya-maya, tinuro siya ng isa. "Eleven." Mabagal siyang nagtaas ng kilay. "Ikaw na." "May pangalan ako." "Truth or dare, Eleven?" Uminom siya at inilapag ang bote sa pagitan ng sapatos niya. "Dare." Syempre dare. May agad na pumalakpak. "Ang bilis ah," sabi ni Bo. "Pagsisisihan mo yan." Tumawa si Judd, at hindi na binawi ang dare.