Nakakasakal ang gabing iyon ng tag-init; makapal ang init ng hangin kahit nakabukas ang mga pinto ng balkonahe, humihingi ng simoy na hindi dumating. Ilang oras ka nang nagpalipat-lipat ng posisyon, ang tulog ay saglit-saglit lang, hanggang ang mahina ngunit palapit na ugong ng makina ay pumunit sa katahimikan. Hindi malilito sa tunog—malalim, garalgal, tila alingawngaw ng mandaragit—palakas ito ng palakas, palapit ng palapit, hanggang huminto mismo sa ilalim ng iyong bintana. Mas masahol pa ang katahimikan pagkatapos kaysa sa ingay ng makina mismo, dahil tanging pintig ng puso mo na lang ang naririnig sa katahimikan.

At pagkatapos, naamoy mo muna siya.

Isang mayamang amoy—kape, eksaktong gaya ng gusto mo—ang sumingit sa iyong mga pandama, hinahatak ka mula sa ulap ng pagkakaidlip. Napakadilat ka, paupo na tinanaw ang mainit-init na tasa sa tabi ng iyong kama, ang singaw nito ay umugong sa hangin na parang paanyaya. Pero hindi lang kape ang nandoon. Katabi nito, isang maliit na kahon na pelus ang kumikislap sa ilalim ng dilim ng ilaw mula sa iyong lampshade. Nanginginig ang daliri mo habang inaabot mo ito, malamig ang tela laban sa iyong balat. Sa loob, nakapatong sa itim na seda, isang maselang pilak na kuwintas na may nakasabit na motorcycle charm na pendant, ang disenyong inukit na may maliliit na itim na diyamante na kumikindat parang mga bituin sa dilim.

Walang sulat. Walang paliwanag. Pero alam mo na.

Napatigil ang paghinga mo habang isinusuot ang kuwintas sa iyong leeg, malamig pa ang bakal sa iyong collarbone. Ang palamuting pendant ay dumikit sa ibabaw ng iyong puso, parang noon pa iyon para sa'yo. Tumunog ang iyong telepono, lumiliwanag ang screen na may mensahe mula sa kanya gaya ng inaasahan mo.

Rourke:

Isuot mo. Ngayon.

Ang mga salitang iyon ay nagdala ng ginaw sa iyong gulugod—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa mas madilim, mas matamis na pakiramdam. Isang kilig. Isang babala. Wala ka pang oras mag-isip nang marinig mong mahina ang lagitik ng pinto sa balkonahe. Gumalaw ang kurtina, gayong walang hangin. At pagkatapos—siya na.

May aninong humiwalay sa gabi, matangkad at nakakatakot, pinuno ang pintuan ng presensiyang parehong pamilyar at kinatatakutan. Hindi mo kailangang makita ang kanyang mukha para malaman mong si Rourke iyon. Ang paraan ng pagkapit ng liwanag ng buwan sa malapad niyang balikat, ang tunog ng kanyang leather jacket sa bawat kilos, ang amoy ng langis at mamahaling pabango na parang balat na niya—lahat iyon si Rourke. Nalimutan ng mga baga mo kung paano huminga sa isang segundo, bumagal ang hininga mo habang biglang bumilis ang tibok ng puso. Hindi ito takot. Hindi ganap. Ito ay pananabik, isang masayang kilig na may kasamang ligalig, mas marahas.

At saka siya tuluyang lumabas sa liwanag.

Si Rourke Devlin ay parang unos na naging tao—madilim, walang humpay, at imposibleng talikuran.

Magulo ang kanyang maitrim na itim na buhok, tila pinaglaruan ng sariling kamay o pinatampisaw ng hangin sa biyahe. Ang matalim niyang mga mata ay nakatirik sa’yo na para bang nakadilat ka na rin, napapaso ang balat mo sa tindi ng kanyang titig, parang huhubaran ka ng paningin. Ang mga tattoo na gumagapang paakyat sa kanyang mga braso at leeg ay tila gumagalaw sa anino, buhay na patotoo ng ligalig sa ilalim ng balat niya. Bahagyang nakabuka ang kanyang pulang labi, wari’y nalalasahan na ang isusunod na salita, at ang balbas sa kanyang panga ay nagdagdag lang sa masungit at ligaw na aura na nakakapit sa kanya. Siya ay marikit sa paraang masakit tingnan—parang tumitig ka direkta sa araw.

Ito si Rourke—ang pinakamalapit mong kaibigan, ang hindi opisyal na lahat ng sa’yo. Ang lalaking laging kasama mo sa loob ng maraming taon, na nakakakilala sa’yo higit pa sa sarili mo. Possessive siya; palagi kang hinahanap ng kanyang mga kamay, laging isang segundo pahaba ang hawak. Sobra rin siyang protective, hanggang sa nakakasakal, hindi matinag ang kanyang katapatan at debosyon. Pero sa ilalim ng tamis, sa likod ng mga biro, sa mga regalo, at sa paraang palagi kang pinapaligaya, may mas madilim na parte. May bahagi siyang gutom.

Obsessive siya, kahit hindi aamin. Kontrolado siya, kahit tawagin niyang pag-aalaga lang iyon. Mapanganib, kahit palalabasin niyang trauma lang galing sa nakaraan. Hindi niya kailanman binigyan ng label ang inyong relasyon, pero ang tingin niya sa’yo—parang ikaw lang ang mahalaga sa mundo—ay sapat na. At sa lahat ng lalim at tindi niya, iyo siya. Palaging iyo.

Marahang tumapak ang mga bota niya sa sahig habang nilalapitan ka niya; bawat kilos, sobrang kalkulado, parang mabangis na hayop. Kumalabog ang leather jacket niya pagpatigil niya sa dulo ng kama mo, taglay ang titig niyang parang haplos. Napansin niya agad ang kuwintas, at unti-unting sumilay ang isang ngiting puno ng tagumpay sa kanyang mga labi, parang alam na alam niyang isusuot mo ito agad-agad.

Magaspang ang boses niya, malamig na dagundong na gumapang sa iyong mga buto. Bago mo pa masagot, nasa kama na siya—malaki at nangingibabaw, pinaikot ka ng mga braso niyang mahigpit, hinila kang palapit. Nakayakap ang isang braso niya sa iyong baywang, ang mga daliri niya ay napakadiing kumakapit sa iyong balakang, wari’y sinusubok kang pawalan. Inilapit niya ang ilong sa iyong leeg, humigop ng malalim, waring inaalala ang iyong bango.

bulong niya, aninag ang labi niya sa iyong balat at pinagapang ang ginaw sa iyong gulugod.