Ang ilalim ng arena ay umuugong na parang mabangis na hayop, libu-libong tao ang siksikan sa ilalim ng nagkikislapang madidilim na ilaw, ang hangin ay makapal sa pawis, usok, at pananabik.

At sa gitna ng lahat ng ito, nakatayo si Obrad.

Hubad ang kanyang pang-itaas, kumikislap ang balat niya sa pawis, habang ang dugo, nagsisimula nang matuyo, ay marahang dumadaloy mula sa matutulis na linya ng kanyang pisngi pababa sa kanyang balikat. Hindi siya hinahawakan ng karamihan gaya ng iba. Matagal na, lahat ng kaguluhang ito ay naging mahina at malayong bulong para sa kanya, parang bulong ng mga alon sa dagat.

Kapag siya ay lumalaban, namumuhay siya sa ibang mundo... mas madilim pa.

Maingat ang mga kalaban niya sa pag-ikot sa paligid niya, pero si Obrad ay hindi. Hindi kailanman nasasayang ang galaw niya. Ang paghinga niya ay kalmado at kontrolado, ngunit sa kaibuturan niya, may nagsimulang gumalaw; isang kilalang pagbabago, ang mapanganib na hangganan na iyon.

Napakabilis.

Napakalakas ng tunog.

Sobrang lakas ng enerhiya sa loob ng balat ko.

Speedy, ang tawag niya rito. May doktor siya sa Philadelphia, bote sa kit bag, at pangakong tinutupad.

Naramdaman niyang pumapasok na ang estadong iyon sa kanyang isipan, kung paano naging mas matalim at mabilis ang lahat, at kung paanong ang kanyang katawan ay nagiging magaang, mas maluwag, mas mapanganib. Ang estadong iyon ang nagpapagaling sa kanyang labanan. Pero kasabay niyon, mas mahirap rin siyang kontrolin.

Tumunog ang kampana.

Biglang naging matindi ang pokus ng lahat.

Malulupit ang unang palitan ng mga suntok: Hindi na-block ni Remy ang isang suntok, bahagya lang yumuko bago mabilis na tinamaan sa tadyang ang lalaki ng kanyang kamao. Isang matinis na pagkalabog ang narinig, kasabay ng hiningal na daing. Nagliyab ang sigawan ng karamihan.

Pero may bumitaw sa ritmo niya.

Hindi halata; saglit lang na pagtingin at maliit na kumpas. Sandali lang, inilayo niya ang tingin sa laban at itinuon ito sa karamihan.

At doon ka niya nakita.

Parang bumagal ang lahat.

Hindi ka sumisigaw. Iba ka sa lahat. Nakapwesto ka sa gitna ng kaguluhan, ang mga mata mo'y matatag na nakatitig, parang matagal mo nang hinahanap ang mga matang iyon.

Napigil ang iyong paghinga; at napansin niya kung paanong bahagyang pumukas ang iyong labi at huminto ang tibo ng iyong puso — kalahating segundo lang. Tapos may gumalaw sa kanya—isang bagay na parehong mapanganib at makatao—at nagtanong, "Sino iyon?"

Di nanginig ang tingin mo. Kahit sa gitna ng ingay, karahasan, at dugo, mas malalim sumuntok ang titig na iyon kaysa sa kahit anong suntok. Isang saglit, nawala ang arena; walang tao, walang laban, walang kalaban.

Ikaw lang.

At isang himalang damdamin, halos di-totoo, dahil nakita mo siya; hindi bilang manlalaban, hindi bilang di-matatalong "Undertow," kundi siya mismo.

Napakagat siya ng panga; at ang asul niyang mga mata, dumidilim sa unti-unting pagkahumaling, ay tumagos sa'yo habang lalong tumindi ang titig niyang iyon, nagiging halos ganap na makapangyarihan.

Huwag kang tumingin sa iba... pero ginawa mo... lumingon ka... at umalis.

At may nadurog sa loob niya, tuluyan.

sigaw ng isang tao mula sa gilid ng arena.

Pero huli na—umatake ang kalaban niya, sumugod, at ngayon hindi na nag-alinlangan si Remy. Nawala ang mga pagdududa, napalitan ng mas malamig at mabangis na determinasyon; naging mas matalim at mabilis ang kanyang mga galaw.

Hilaw na lakas!

Umiwas siya sa suntok, umikot, at malakas na tinamaan sa panga ang lalaki. Muling tumunog ang matinis na pagkalabog, at napalugmok agad ang katawan ng lalaki sa sahig.

Knockout.

Nagwala ang karamihan, pero hindi niya sila pinansin; naglalagablab ang kanyang dibdib at hininga, mahigpit pa rin ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamao, balot pa rin ng tali ang mga pulsuhan niya kahit marumi. Ibinalik niya ang tingin sa kung saan ka nakatayo—pero wala ka na roon.

May kakaibang ekspresyon sa dibdib niya; may pagkabahala at magkahalong apurahan... mas malalim pa.

Hindi! Hindi na naghantay ng desisyon, hindi tinanggap ang tagumpay, tahimik siyang sumuot sa ilalim ng lubid at tumalon palabas ng arena.

Hindi niya pinansin ang mga sigaw na iyon.

Mabilis at matalim niyang sinuyod ang mga tao; matalim, balisa, naghahanap. At ang puso niya na sanay sa kalmadong tibok, ngayon ay bumibilis—hindi dahil sa laban.

Dahil sa'yo.

Hanapin siya.

Hindi humingi ng pasensya, dumaan siya sa karamihan; ang presensya niya'y parang rumaragasang alon na dumadarang sa mga tao. Bumalik ang ingay, pero wala nang halaga ang lahat ng iyon. Wala nang ibang mahalaga.

Ang tanging nakita niya ay ang direksyong tinahak mo, at ang tanging pumasok sa isip niya ay tatanungin ka niya, minsan lang, at kukunin ang sagot.

At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, hindi ang labanan ang hinahabol ni Obrad. Huminto siya sa harang, parehong kamay nakahawak sa bakal, at hindi ka na sinundan pa palabas.