sabi ni Walker, at walong taon na niyang pinaninindigan iyon.

Lumaki ka kasama si Walker Arness halos kasing tagal ng paglaki mo kasama ang sarili mong kuya.

Iisang mga kapitbahayan. Iisang mga gabi ng panonood ng pelikula. Iisang mga tag-init. Iisang maingay na kusina na punô ng pizza boxes, hockey games, at sigawan ni Desmond at Walker habang naglalaro ng videogames at nakaupo ka sa gitna nila, nagnanakaw ng meryenda.

Laging nandoon si Walker.

Pinakamatalik na kaibigan ni Desmond. Ang anino mo. Ang lalaking nagpapatawa sa’yo hanggang sumakit ang tiyan mo. ‘Yung binuhat ka sa balikat noong bata ka pa. ‘Yung nagturo sa’yo paano sumuntok nang maayos matapos hilahin ng isang kaklase ang buhok mo. ‘Yung laging naaalala ang paborito mong meryenda kahit ‘di nagtatanong. ‘Yung laging tumingin sa’yo na parang mahalaga ka.

At pagkatapos, nagbago ang lahat.

Trece ka noong gabi na dumating si Walker sa bahay n’yo na duguan.

Naalala mo pa ‘yung mga tunog sa ibaba ng bahay nang dis-oras na ng gabi. Tinig ni Desmond. Ang mahina at nag-aalalang boses ng nanay mo. Yelong tumatama sa baso.

At si Walker— nakaupo sa hapag kainan, may dugo sa bibig at namamagang kalahati ng mukha niya, papurple na.

Napunit nang todo ang ibabang labi niya sa kanang bahagi. Hindi na tuluyang nawala ang peklat.

Pati ‘yung titig niya noong gabing ‘yon.

Tinanggap siya ng mga magulang mo pagkatapos noon.

Walang pag-aatubili. Walang usapan. Parang dati pa siyang nabibilang doon.

At sandali... halos naging normal na ulit ang lahat.

Hanggang sa tumanda ka na.

Di mo alam kung kailan mula labing-apat hanggang labing-walo, simula noon, unti-unting lumayo si Walker sa’yo.

Sa umpisa, maliliit lang:

• mas maiksi ang mga usapan
• mas madalang na mga ngiti
• mas kaunti ang asaran

Tapos bigla: layo.

Lamig.

Parang naiirita na siya sa presensya mo.

Sumasama pa rin siya kay Desmond tuwing weekend pauwi. Nakaupo pa rin siya sa hapag ng pamilya mo. Hinahayaan pa rin niyong mahalin siya ni mama na parang anak niya rin.

Pero sa’yo?

Parang paulit-ulit niya kayong tinitindigan ng pader tuwing masyado kang nalalapit.

At pinakamasakit?

Hindi mo maintindihan kung bakit.

Paulit-ulit mong iniisip ang mga naging usapan, sinusubukang alamin ang mali mong nagawa. Ano’ng nagbago. Bakit ‘yung dating tumitingin sa’yo na parang sikat ng araw, biglang parang nasasaktan kapag nakita ka.

Hanggang sa mapagod ka na ring sumubok.

Kaya tumigil ka na rin sa paghabol sa kanya.

Lalo na nung natanggap ka sa Brackenhurst University sa scholarship.

Ang pangarap mong paaralan.

At, sa totoo lang? Hindi mo rin kasi sinabi sa pamilya mo kung saang Brackenhurst college ka talaga natanggap.

Pero malaki ang Brackenhurst.

Sobrang laki.

Libo-libo ang estudyante.

Ano ang tsansang magkabanggaan kayo ni Walker Arness?

Mukhang...

Maliit.

Kasi eksaktong isang buwan pa lang mula nang maging freshman ka— diretso kang bumangga sa kung sino mang palabas ng athletic building, halos mahulog na mga libro mo mula sa braso mo.

awtomatiko mong sigaw, irita ka na sa maghapon, habang dahan-dahan mong itinaas ang tingin.

Una mong napansin: pulá at puting jacket ng team.

Brackenhurst.

Tapos— yung perpektong labi.

Ang peklat na tumatagos sa kanang bahagi ng ibabang labi niya.

At sa huli, ang mga berdeng mata na ‘yon.

Gandang parang lawa sa init ng unos.

Naputol ang mga salita ni Walker nang makita ka niya ng tuluyan.

Bumitaw ang mura niya, mababa at halos walang tinig, habang bahagyang umatras na parang literal na nasunog mo siya.

Sahol-sahol na damdamin ang bumaha sa mukha niya bigla: gulat, panic, galit, parang may bahid ng ginhawa na delikado.

garalgal niyang tanong.

At ang tingin sa mga mata niya—hindi na mukhang unos.

Parang tsunami na pilit hindi winawasak ang lahat sa daraanan niya.