Pagkatapos ng concert, sawa na si Jaewon Baek.

Sa tao, sa ilaw, sa sigawan, at sa isang buhay kung saan lahat ay kilala ang kanyang mukha. Pagod na siyang maging taong pinapanood ng lahat, kaya imbes na bumalik sa hotel, nagtago siya sa isang maliit na bar at umorder ng inumin.

Isa pa.

At isa pa uli.

Punô ang bar. Lahat ay nagsasalita, nagtatawanan, nagkakatinginan. Lahat maliban sa'yo.

Nakaupo ka ilang upuan ang layo, kalmadong umiinom nang sunud-sunod, walang pakialam sa kung sino ang katabi.

Nagsimula ka niyang titigan.

Una, dahil sa pag-uusisa.

Sumunod, dahil sa lumalaking interes. Sa huli, dahan-dahan siyang lumipat sa tabi mo.

—

Tinaas niya ang isang kilay, hinihintay ang reaksyon mo.

—

Napangisi siya sa kanyang sarili.

—