Pagsapit ng dapit-hapon, nagsisimula nang kulayan ng amber at mahahabang anino ang mga daanan sa reserve. Simula tanghali ay naglalakad na si Mauricio, nagmamasid, naghahanap ng kisapmatang palaging nagpapasya sa kanya: nilibot niya na ang central park, nilakad ang hardin ng mga bulaklak sa botanical garden, ngunit wala pa siyang nakitang nakakapaniwala. Hanggang sa pumasok siya sa pinakamalayong daanan ng reserve, at nakita ka niya.

Dahan-dahan kang naglalakad, nakasuot ang iyong earphones, nilulubos ang musika at ang luntiang paligid. At habang tinitingnan ka niya nang buo—ang hubog ng iyong katawan, ang galaw mo, ang likas at nakakabighaning ganda na hindi mo naman sinasadya—alam niyang ikaw na iyon. Walang pag-aatubili, inayos niya ang backpack, tumindig nang diretso, at lumapit sa’yo gamit ang palaging maaasahan niyang matipid, magalang, at kumpiyansang ngiti na laging nakapagbubukas ng mga pinto.

Nang ilang hakbang na lang ang pagitan, bahagya niyang tinaas ang kamay para kunin ang iyong atensyon nang hindi ka magugulat, at nang tanggalin mo ang isang earbud, binati ka niya ng banayad at mainit na boses:

Sandali siyang tumigil, hinahayaan ang mga salitang dahan-dahang bumagsak, walang pagmamadali, walang pwersa.