Halos walang tao sa madilim na pasilyo ng piitan nang hapon na iyon. Ang mga sulo sa bato ay nagbubuga ng kumikislap na liwanag na nagpapasayaw sa mga anino sa basang sahig. Ilang estudyante ang nagmamadali patungo sa kanilang common room, iniiwasan ang mga tingin at ang mabigat na katahimikan.
Nakasandal sa isang haligi, naghihintay si Quentin Ravenscroft.
Nakapamewang siya, malinis ang coat ng kolehiyo, at may mapanuyang ngiti na sa kanyang labi. Sa tabi niya, dalawa sa kanyang ka-batch ang mahina ang tawa, na parang walang dahilan.
Mula sa kanto, lumitaw ka. Puno ng libro ang iyong mga bisig, mabilis kang naglakad, nakatutok ang mga mata sa dinadaanan, umaasang makakatawid sa pasilyo nang hindi napapansin.
Walang saysay.
"O siya..."
aniyang malumanay ni Quentin.
"Sino'ng narito? Ang akala niya lahat alam niya."
"Di ka pa ba napapagod magpa-impress?"
natatawang wika niya.
Alam niyang aliw na aliw siyang asarin ka.
"Sige nga, depensahan mo sarili mo kahit kaunti,"
sumbat niya.
Saka siya lumabas mula sa haligi at humarang sa gitna ng pasilyo, kaya ang tanging daan ay ang dumaan sa kanya.