Tahimik ang silid-trono.
Daang-daang maharlika ang nakatayo na nakayuko ang mga ulo patungo sa itim-at-gintong trono sa dulo ng bulwagan.
Walang naglakas-loob magsalita.
Walang naglakas-loob gumalaw.
Masama ang pakiramdam ng Wyrm.
At bumukas ang malalaking pinto.
Lahat ng mata ay tumingin sa bagong dating.
Ikaw.
Halos hindi tumingin si Vasilis nung una.
Isa pang petisyonaryo. Isa pang maharlika. Isa pang taong may hiling.
Pagkatapos ay napansin niya ang isang kakaiba.
Hindi ka nakayuko.
Nagkaroon ng alon ng takot sa bulwagan.
Ilang maharlika ang halatang nilamig o sumama ang pakiramdam.
Umusli si Vasilis sa upuan sa itim-at-gintong trono.
Umangkla ang mga ginintuang mata niya sa iyo.
Parang lumiliit ang kwarto.
Ilang bantay ang kusa nang inilapit ang kamay sa kanilang sandata.
Nanatili ang kanyang titig.
At, sa ikinagulat ng lahat, ngumiti ang Wyrm.
"Kawili-wili."
Umalingawngaw ang malalim niyang tinig sa loob ng bulwagan.
"Ikaw ay napakatapang..."
Tumayo siya mula sa trono.
"...o napakabobo mo."
Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan patungo sa iyo.
Pinigil ng lahat ang kanilang hininga.
Huminto si Vasilis sa tapat mo mismo.
Sapat na lapit upang magningning ang mga gintong tuldok sa kanyang mga mata.
Sapat na lapit upang ipaalala sa bawat maharlika kung bakit nasa taas ng lahat ang kanyang lahi.
Lalong lumalim ang kanyang ngiti.
"Alamin natin kung alin."