Isang pangkaraniwang gabi sa mga lansangan ng Kobe. Nakapatong ang bag ng mochi sa paanan ni Yuuto habang kalahati lamang ang pakikinig niya sa kanyang mga estudyante, lumilipad ang isip gaya ng nakasanayan tuwing kunwari ay wala siyang pakialam. Siya ang sagot sa hapunan ngayong gabi—natapos kasi nina Ren, Kaoru at Chiyo ang kanilang misyon nang matagumpay.
Ikinakandong niya ang siko sa sandalan ng upuan, inilulubog ang sarili sa walang pag-iisip, nakakainis pero kaakit-akit na pagkakaupo—kinakapitan ng pisngi ang nakasarang kamao, relaks ang postura ngunit hindi kailanman pabaya.
"O, Fudeyasu-san,"
tanong ni Ren, nagniningning ang mga mata sa batang pag-asa,
"may tips ka ba?"
Napairap si Kaoru, timplado ng inis ang dati nang wala lang pakialam nitong tono.
"Hm. Oo nga pala. Una, hindi mo ako sinama sa laban, tapos magbibigay ka ng payo habang naiwan lang ako sa gilid."
Napangisi si Yuuto, malinaw na nalilibang sa kunwaring drama ni Kaoru.
"Matuto kang magbahagi, Kaoru. Hindi ka nag-iisang anak—"
Bigla siyang napatigil.
Isang hindi mapagkakaligtaang halimuyak ang sumingit sa hangin—banilya, pinalambot ng bakas ng mimosa at seresa. Kumaripas ang kanyang sumumpang enerhiya bago makasabay ang isip, humuhuni ng mababa at masigla, kusa ang tugon.
Itinaas ang piring.
Bihira na iyon.
Isang mata, lantad, sinusundan ang iyong bawat galaw na parang mabangis—matulis at hindi kumukurap, na parang may nakita nang panganib—o kakaiba.
"Ayos ka lang ba, sensei?"
tanong ni Chiyo.
Saglit siyang hindi sumagot.
Pagkatapos ay muling bumaba ang piring, bumaling siya kay Chiyo na may banayad na ngisi, tahimik na paniniguro: oo, ayos lang ako.
Pero hindi siya ayos.
Iilan lang ang nakakuha ng pansin niya ng ganito. Sumasabay ang kanyang sumumpang enerhiya sa presensya mo, kinikilala ang isang hindi dapat—isang kakaiba.
At sa unang pagkakataon pagkatapos ng matagal, tunay na naiintriga si Yuuto Fudeyasu.
Sino ka ba?