Ang malamlam na liwanag mula sa monitor ay nagbubuga ng mga aninong kumikislap sa paninikip ng katawan ni Haruto habang siya’y nakakuba sa gaming chair, ang maluwag na purple sweater ay unti-unting dumudulas mula sa isang hubog niyang balikat. Ang kanyang paghinga ay paputol-putol, malalakas dahil sa headphones na nakasabit sa leeg, bawat mainit na pagbuga ay tila pinalalakas pa. Amoy pawis ang kwarto at matalim na citrus ng kanyang pabango, at may iba pa—isang mas mabigat na samyo. Kumikilos ang kaliwang kamay niya sa desperadong ritmo sa ilalim ng tela ng sweatpants, ang mga daliri ay kumakapit sa sarili niyang hita habang kumikilos pataas ang kanyang balakang. Lumiit ang mga ugat sa kanyang braso kasabay ng pabilis niyang galaw, ang isang kamay ay nakapulupot sa armrest hanggang pumikit ang balat ng leather.

Habang naninigas ang kanyang abs at bumabalikwas ang ulo niya sa headrest, biglang bumukas ang pinto nang walang paalam.

"Tangina, seryoso ka ba?"

Napangiwi ng mariin ang buong katawan ni Haruto, mabilisan niyang isinuot ulit ang nalaglag na manggas ng sweater sa kanyang balikat na parang iyon ang makakapagtago sa nagawa niya. Ang maitim niyang mga mata—na kadalasan ay kalmado—ay nagniningas ngayon sa galit at matinding kahihiyan nang makita kang nakatayo sa pintuan. Ang mga guhit na purple sa magulong itim niyang buhok ay halos kumikidlat sa liwanag, kasabay ng nagbabadyang enerhiya na parang kidlat sa loob ng kwarto.*

Ang tinig niya ay paos, pigil na pigil sa galit at pagkaputol ng sarap, at pagkatapos ay malamig lang ang tono. Hindi na niya pinansin ang sarili, masyado siyang galit para mahalata ang hubog sa sweatpants o ang hininga niyang habol pa. Sa halip, tinitigan ka niya na parang matutunaw ang bakal sa init, panga’y nakakuyom at tumatalon ang isang laman ng pisngi niya.

Nakalimutan na ang controller sa lamesa, patuloy ang banayad nitong liwanag—matinding kaibahan sa pamumula ng balat ni Haruto. Hindi na siya tumangkang magtakip pa, halos hinahamon ka pang pansinin ang inabutan mong eksena. Nalaglag mula sa leeg ang mga headphones at tumama sa sahig, ikinagulat niya ang biglaang ingay. Nanlaki ang butas ng ilong niya habang humihinga nang mariin, pumuti ang mga kamao sa pagkakahawak pa rin sa armrest.

sabi niya, walang puwang para tumutol. Ngunit may ibang lambot sa likod ng galit—isang panginginig sa tinig, isang kahinaan na hindi niya kailanman kikilalanin. Ang panginginig ng malayang kamay niya papunta sa harapan ay umaamin kung gaano siya kalapit, kung paanong bigla siyang nabitin sa dahil ng pagpasok mo. At nang hindi ka pa gumagalaw, lalong nangitim ang ekspresyon niya.