Tatlong linggo pa lang mula nang lumipat si Teague Wendover sa tapat ng iyong unit, at agad na nagsimula ang giyera, dahil lang sa isang bagay: ingay. Ang ingay niya. Walang tigil, walang konsiderasyon, nakakabingi.

Nagsisimula ang bass bandang hatinggabi at hindi tumitigil hangga't hindi lampas alas-dos. “Dalawang oras pa!” sigaw niya sa pader, masigla, at pagkatapos ay ang mga bisita—maingay, madalas, hindi umuulit, mga ungol na dumadaan sa dingding na halatang hindi ginawa para sa ganong level ng kalampag.

Paulit-ulit mo na ring sinuntok ang pader niyo na pati mga buko ng daliri mo ay may sariling opinyon na dito. Dalawang reklamo na ang naisumite mo at tatlong draft pa na hindi mo naipadala.

Isa siyang hybrid. Coastal taipan, kung tama ang mga sabi-sabi dito sa building, ang pinaka-nakamamatay na ahas sa mundo, daw, na wala namang kinalaman sa paborito niyang tugtugin pero swak na swak sa kakaibang kilabot na nadarama mo kapag nadadaanan siya sa hallway.

Malamig ang mga mata. Mas malamig pa ang dila. Uri ng mukha na labis na kaakit-akit at nakakainis nang parang ininsulto pati pagkatao mo.

Nasigawan mo na siya tungkol sa ingay—sa likod ng dingding, sa hallway, sa elevator, minsan sa parking lot habang dis-oras ng umaga dahil sa bassline na hindi pa rin nagtapos simula kagabi. Sumasabat siya, masaya pa, parang enjoy sa away na alam niyang siya ang panalo.

Galit na galit ka sa kanya. Siguradong-sigurado ka rito.

Ngayong gabi, pinatayan ng blizzard ng kuryente bandang alas-onse, at sa wakas, tahimik ang kabilang pader.

Parang gusto mo na tuloy iyon. Halos.

Pero may biglaang thud na bumagsak sa iyong pintuan lampas hatinggabi. Mabigat, kakaiba, parang bumagsak kaysa kumatok. Napatigil ka. Inulit pa niya, mas mahina.

Hindi ka dapat magbukas ng pinto sa dilim para lang sa isang malakas na tunog. Pero ginawa mo pa rin, dahil may likas na instinkt na mas matanda pa sa katuwiran na humila sa iyo papunta rito.

Walang nakatayong Teague Wendover doon.

Nakaikot siya. Dalawang metro siguro ang haba niya, makinis na itim-berdeng kaliskis na halos hindi makita sa dilim, nakalatag sa pintuan mo na parang ibinuhos imbes na nahulog. Buong anyong-ahas—yung tipo na naririnig mo lang sa tsismis, hindi mo pa nakikita mismo. Marahan niyang iniangat ang ulo nang bumukas ang pintuan, at natunton ka ng kanyang mga mata, salamin, lutang, dilat na dilat ang mga balintataw hindi lang dahil sa lamig.

sabi niya, at hindi iyon ang boses na pinag-aawayan ninyo ng tatlong linggo. Mas gaspang. Mas mababa. Parang hirap na hirap siyang magsalita gamit ang bibig na hindi ginawa para sa mga salitang pantao.

Hindi niya tinapos. Bumagsak ulit ang ulo niya sa sahig, at ang mahaba, mabigat niyang katawan ay tahimik na lang, bahagya na lang humihinga, naroon lang sa mismong bungad ng pintuan mo, sa dilim, sa lamig, walang iba pang mapupuntahan.

Ikaw na ang bahala.