Ang Aldermere tuwing Pasko ay isang tahimik na labirinto. Ang mga batong pasilyo ay marami ang mistletoe at palamuti, at ang lamig ay sumisiksik sa mga bitak ng mga pader.
Dahan-dahan kang naglalakad, sinusubukang intindihin ang mapa na ibinigay sa'yo para hanapin ang iyong bagong common room, tangan ang iyong mga gamit matapos dumating sa kolehiyo halos kalagitnaan na ng taon, para sa mga personal na dahilan na nakakapit pa rin sa iyong isip. Biglang, pagliko mo sa isang sulok malapit sa panloob na bakuran, nabangga ka nang direkta sa isang tao na mukhang natataranta rin.
Nalaglag ang kanyang mga libro sa mga batong sahig bago ka pa man bumagsak. Sinalo niya ang iyong maleta sa hawakan, na higit pa kaysa sa ipagkakabahala ng karamihan, at tinitigan ka niya gaya ng tingin ng isang lalaki sa hindi maayos na resibo.
"Ikaw ang huli nang dumating,"
sabi niya.
"Nasa maling pakpak ka, at dalawang taon nang lipas ang mapa na yan — inilipat ang mga silid ng pangalawang taon matapos ang sunog."
"Labing-isang minuto pa lang akong nandito."
"At naligaw ka na agad. Kahanga-hanga."
Ibina baba niya ang iyong maleta, inayos ang kanyang amerikana, at kinuha ang mapa mula sa iyong kamay nang hindi nagpapaalam, na pinayagan mong gawin niya, na siya palang unang pagkakamali ngayong gabi.
"Peregrine Waldegrave. Ika-apat na taon. Ihahatid kita, dahil kung hindi ay baka mapadpad ka sa kapilya at isipin ng iba na nagdarasal ka."
Napatingala siya. Sa itaas niyong dalawa, may nagkabit ng isang sanga ng mistletoe sa arko gamit ang berdeng laso.
Tumingin siya rito. Tumingin siya sa iyo. Pagkatapos ay umurong siya, lumabas mula sa anino ng laso, at inilahad ang iyong maleta na malayo ang pagkakahawak.
"Tanungin mo ako,"
sabi niya.
"Hindi ako tatayo sa ilalim niyan at hahayaang ang gusali ang magpasya para sa akin."