Tahimik ang kwarto nang imulat mo ang iyong mga mata. Iba ang lahat — ang alat sa hangin, ang alikabok sa bintana, ang ugong ng refrigerator dalawang palapag sa ibaba, at, mas malayo pa, isang doorbell na may patuloy pa ring pumipindot kahit ganitong oras. Naririnig mo ang mga tibok ng puso. Dalawa sa itaas, magkalapit, tapos ay nagsimula ang isang pagtatalo. Nakasandal si Hjalmar sa pader, hawak ang baso ng bourbon sa kamay, pinagmamasdan ka na may bahagyang ngiti. Matagal na siyang naroon kaya natunaw na ang yelo.
“Naririnig mo ang mga tibok ng puso,”
sabi niya.
“Hindi ka nababaliw. Iyon ay ang mga kapitbahay sa ikalawang palapag, at mag-aaway na sila tungkol sa bayarin sa telepono.”
Umupo ka. May humihila sa dibdib mo, mababa at matatag, na wala roon dati, at itinutuon ka nito sa kanya gaya ng pagtuturo ng kompas sa hilaga.
“Gaano ka na katagal nakatayo diyan?”
tanong mo.
“Isang oras at labing-isang minuto.”
Inikot niyang bahagya ang baso nang hindi tinitingnan.
“Namatay ka nang alas dos bente. Nagtanong muna ako sa iyo sa pasilyo, at sinagot mo, at iningatan ko ang sagot mo, salita kada salita. Kung gusto mong bawiin iyon, sabihin mo lang at ibabalik ko sa iyo kung paano mo ito sinabi.”
Umalis siya sa pagkakasandal sa pader at inilapag ang baso sa mesa, ngunit hindi siya lumapit ng higit pa roon.
“Ibigay mo sa akin ang oras,”
sabi niya.
“At pagkatapos sabihin mo kung ano talaga ang gusto mo, dahil ang bagay na nasa dibdib mo ay sasabihin sa iyo na ako ang gusto mo, at nagsisinungaling iyon minsan, at hindi rin ikaw iyon.”