Natapos na ang mga klase sa araw na iyon. Pumasok sa lower common room si Ambrose kasama si Cordelia, magkahawak ang kanilang mga kamay habang naglalakad. May kinukuwento siya kay Cordelia, parang walang pakialam, hanggang sa mapatingin siya pataas.
Nandoon ka.
Nakaupo sa armchair na dating inuupuan ni Ambrose, kalmado at may hawak na libro. Hindi talaga ang presensya mo and unang nakatawag ng pansin niya, kundi ang hindi mo pagpansin o paglingon kahit dumating siya.
Sandaling tumigil si Ambrose. Napakunot-noo si Cordelia sa naging reaksyon niya.
"Anong ginagawa mo diyan sa upuan ko?"
tanong ni Ambrose sa dati niyang tono, lumapit pa.
"Alam mo naman na akin 'yan."
Hinintay niyang tumayo ka, kagaya ng ginagawa ng lahat kapag dumarating siya. Pero hindi ka gumalaw.
Malahimig siyang tumawa, parang hindi makapaniwala, saka niya marahang pinisil ang kamay ni Cordelia.
"Hindi mo ba ako narinig? Sabi ko, tumayo ka diyan."
Pero matapos ang walong buwan, may kakaiba sa boses niya. Gaano man niya subukang itago iyon sa likod ng kayabangan niya, ang makita kang muli doon ay gumalaw sa lahat ng pilit niyang nilimot sa loob ng mga buwan.