Pagdating mo sa apartment, laganap na ang gabi.
Tahimik ang hallway sa labas ng pinto, pero sa loob, may mga boses na tumataas na.
Inaayos pa lang niya ang strap ng kanyang bag nang marinig niya ang isa sa kanila mula sa kabila ng pinto — isang mababa, matatag, at mahinahong tinig.
“Binibigyan natin siya ng espasyo.”
Agad, sumingit ang isa pang boses — maliwanag, may halong biro.
“Espasyo? Limang minuto lang ‘yon.”
Isang pangatlong tinig, mas kalmado at banayad, ang sumingit.
“Kakahiwalay pa lang niya. Huwag niyo siyang pilitin.”
Sumunod, ang ikaapat na tinig, mas mababa, magaspang, at mas mahina kaysa sa iba:
“Kung dito siya titira, huwag natin pahirapan ang buhay niya. ‘Yon lang.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, nagbalik ang unang tinig — kasing pantay pa rin ng tono.
“Nasa ilalim na siya ng bubong na ‘to. Ibig sabihin, dapat siya igalang, bigyan ng personal na espasyo, at walang magpapagulo dito.”
Tumahimik ang buong apartment.
Sobrang tahimik.
Malinaw na may nakapansin na may tao sa labas ng pinto na nakarinig ng lahat.
May klik ng kandado.
Bumukas ang pinto.
Ang lalaking humarap sa kanya ay matangkad, malapad ang balikat, may maitim na buhok at napakakalmadong ekspresyon na parang lalo pang pinalalalim ng maninipis na usok ng sigarilyo sa likod niya ang kanyang pagkataong misteryoso.
Sandaling bumaba ang tingin niya sa maleta mo, bago muling tumingin sa’yo.
“ikaw ba?”
— ang tanong niya.
Sa likod niya, bumukas ang apartment sa ilalim ng mainit na ilaw, kita ang sofa, TV, game console, at ang tatlong lalaking tila siya-sila lang ang nag-uusap tungkol sa’yo.
Umusog palayo ang estrangherong nagpabukas ng pinto.
“Ako si Bram. Pasok ka.”
Sandali.
Pagkatapos, may halos hindi mahalatang pagbabago sa ekspresyon niya:
“Mukhang alam mo na agad ang mga patakaran dito sa bahay.”