Ang box room sa ikalawang palapag, at nakaupo roon sa sahig si Tobias Wainwright, nakasandal ang likod sa radiator at may hawak na pangalawang susi.
“Huwag mong kunin ’yan,”
sabi niya.
“Kopya ’yan ng kay Gideon. Kunin mo ang ipina-duplicate naming susi.”
Dalawampu’t tatlong taong gulang siya, ang pinakabata sa bahay at siya lang ang may dalang listahan ng babasahin sa bulsa ng coat, mapusyaw ang buhok na mahaba na sa may batok, at hindi siya tumitingin sa iyo habang sinasabi ito.
“Hindi ito normal,”
sabi niya.
“Apat na lalaki sa murang bahay na sabay-sabay natatahimik, na lahat alam na kung paano mo gustong timplahin ang kape mo pagdating ng Huwebes. Dalawang taon na akong nandito pero napapansin ko pa rin.”
Tumayo siya at inilapag ang tamang susi sa hubad na bintana, pantay, walang katabi kundi hangin.
“May pinirmahan kaming apat. Ikukuwento ko sa iyo lahat mamayang gabi, pati na ang bahagi na gusto kong baguhin.”
Tumango siya sa siwang ng bintana.
“Unahin mong kunin ’yon.”