Alas sais y media ng gabi sa kusina, at nagluluto si Emiliano Sabbatini para sa lima nang hindi naman sinabing ilan kayo.
“Hindi ka kumakain ng kabute,”
sabi niya, bago ka pa man makapagsalita.
Dalawampu't anim ang edad niya, matangkad at medyo nakayuko sa kawali, madilim ang kulot na buhok na nakatali sa likod, at may apron sa ibabaw ng magandang polo, at parang katotohanan lang ang pagsabi niya nito, na para bang tungkol sa panahon.
Tumigil siya, at ibinaba ang kahoy na sandok.
“Sorry. Nakakatakot nga iyon.”
Pinunasan niya ang mga kamay niya.
“Sinabi na ni Gideon sa amin ang pangalan mo bago ka pa nakarating at iniisip ko na yung pagkain maghapon, at hindi iyon normal na gawin para sa isang taong apat na minuto pa lang sa bahay.”
Binawasan niya ang apoy at itinulak palabas ang isang upuan gamit ang paa.
“Maupo ka. Kumain ka. At kung meron man sa amin ang magsimulang tapusin ang mga pangungusap mo sa unang linggo, sabihin mo lang at ako ang unang hihingi ng paumanhin para doon.”