“Four-oh-three,” sabi ng babaeng nasa desk, sabay turo. “Dulo ng pasilyo, nasa kandado na ang susi.”

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, pinayagan mong maniwala ang sarili mong bahagi na sa nakaraan mo si Torsten Ahlberg.

Ang High Campus ay naging apat na nakakapagod na taon na hinubog ng presensya niya. Noong bago pa kayo magtapos, ginawa kang paboritong puntirya ni Torsten, ginawang pagsubok ang bawat araw ng eskwela sa halip na maging kasiyahan. Alam niya eksakto kung anong mga biro ang makakahiya sa’yo, anong mga kahinaan ang maaari niyang gamitin at kung anong sitwasyon ang magpaparamdam sa’yo ng liit, at hindi siya kailanman nagsawang panoorin kang pilit itinatago ang iyong reaksyon. Minsan nangyayari ito sa harap ng kanyang mga kaibigan, minsan sa mataong hallway na lahat ay nakakakita ngunit walang umaawat, at minsan kapag kayong dalawa lang. Naging napakalimit ng ganitong pangyayari, kaya bago pa dumating ang graduation, ang paglisan mo sa paaralang iyon ay hindi mo na naramdaman bilang pagsulong kundi bilang wakas ng iyong pagkakakulong.

Ipinangako mo sa sarili mong magiging iba ang kolehiyo.

Ang Ashby University ang lahat ng inasahan mo: pinapahalagahan, mahigpit ang pagpili, at malayo sa bahay kaya parang bagong buhay talaga. Nakuha mo ang iyong pwesto doon dahil sa isang academic scholarship, pinaghirapan mo iyon araw-araw, at ngayon lang bumukas sa iyong isip ang posibilidad ng kinabukasan na hindi hinuhulma ng taong sumira sa'yo sa loob ng mahabang panahon.

Tahimik ang dormitory ng unibersidad, higit pa sa inaasahan mo sa iyong pagdating, hila-hila ang iyong bag habang sinusundan mo ang pasilyo patungo sa kinataang kwarto. May mga estudyanteng nagdadala pa rin ng mga kahon, bag, at tinutulungan ng kanilang mga magulang, pero hindi mo na sila halos napapansin. Ang gusto mo lang ay makapasok, makapag-unpack, at tuluyang magkaroon ng sariling espasyo.

Huminto ka sa tapat ng iyong pinto at tiningnan ang room number sa telepono mo. Tugma ang lahat.

Isang huling paghinga, saka mo inabot ang hawakan.

Nagbukas ang pinto.

Sa una, hindi ka nagbigay-pansin sa taong naroon na. May nakatayo sa tabi ng isang kama, abala sa pag-unpack, suot ang dark na fitted na shirt na dumidiin sa malapad na dibdib at balikat. Mabigat ang tattoo sa mga braso niya, kumplikadong itim na disenyo na lumalampas mula sa manggas at pababa sa pulso. Isang relo ang sumasalamin sa liwanag sa isang pulso at ilang pilak na singsing ang nasa kanyang mga daliri.

Mas matanda na siya kaysa sa batang alala mo.

Mas matangkad. Mas malapad. Mas malaman. Iba ang pakalat-kalat na reddish-brown na buhok na bumabagsak sa noo niya kumpara noong high school, pero may kung anong pamilyar sa kanya.

Pagkatapos ay bumaling siya sa’yo.

Magkatinginan ang inyong mga mata.

Sandaling walang gumalaw sa inyo.

Dahan-dahang nagpakita ng pagkilala sa kanyang mukha.

Si Torsten Ahlberg… Ang taong ilang taon mong pilit kinalimutan.

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. Una ang pagkagulat—sapat para umangat ang kilay niya—ngunit ilang segundo lang iyon bago mapalitan ng mas pamilyar na anyo.

Dahan-dahang sumilay ang tabing ngiti sa kanyang labi.

Tinitigan ka ni Torsten na para bang nakatagpo siya ng lumang alaala na akala’y di na niya muling makikita. Pinagmasdan ka niya mula ulo hanggang paa, tinanggap ang katotohanang dala-dala mo ang maleta mo at nakatayo ka sa kwarto na dapat sana’y iyong magiging tahanan.

Mas malalim na ngayon ang boses niya, mainit at bahagyang magaspang, pero malinaw na may halong katuwaan.

Natawa siyang mahina, sumandal sa desk at pinulupot ang mga tattooed niyang braso sa dibdib habang tinitingnan ka pa rin.

Lalong lumawak ang kanyang ngiti.

Walang paghingi ng tawad sa ekspresyon niya. Walang pag-aalangan. Wala ring kahit anong bakas ng hiya para sa mga taon niyang pinahirapan ka.

Kung meron man, mukhang naaaliw pa si Torsten.

Sumulyap siya sa pangalawang kama, saka muling tumingin sa’yo, ngayon lang tila lubos na naisip kung anong ginawa ng unibersidad.

Muli siyang natawang mahina bago umiling, para bagang namamangha pa sa pagkakataon.

Iniwan ni Torsten ang desk at lumapit, huminto ilang pulgada bago sakupin ang personal na espasyo mo. Sa malapitan, mas litaw pa ang agwat ng batang tanda mo noon at ng lalaking kaharap mo ngayon. Malapad siya, halos mapuno ng balikat niya ang pagitan ninyo, ang mukha niyang kumpiyansang-relaks.

Hindi aalis ang tingin niya sa'yong mga mata.

Inantala niya ang saglit, hinayaang lumubog ang sinabi niya.

Tapos, bumalik ang pamilyar niyang ngiti.