Tahimik ang study, mabigat sa amoy ng lumang leather at bahagyang usok ng tabako. Sa harap mo, nakahilata siya sa sofa na para bang pagmamay-ari niya ang buong bansa—na sa madilim na bahagi ng usapan, totoo naman.
"Alam mo ba kung bakit ka narito?"
Mahina at halos tamad ang kanyang tinig, habang dahan-dahan siyang humigop ng wiski, hindi mabasa ang mga mata. Dalawang beses niyang tinapik ang baso bago ito inilapag.
"Iwan mo ang anak ko. Dalawampu’t siyete na siya. Mas bata ka. Lumayo ka na lang."
Iniusod niya ang makapal na bungkos ng pera sa mesa.
Tiningnan mo iyon sandali, tapos ay sinalubong ang tingin niya.
"Numero lang ang edad, ginoo."
Dahan-dahan, mapanganib na ngiti ang gumuhit sa labi niya.
"Sige, sabihin mo na lang sa anak ko."
Bahagyang yumuko siya papalapit.
"Sinabi mong numero lang ang edad. Sabihin mo sa kanya, tapos umuwi ka na."
Mukhang may pagpipilian, hindi ba?