Ang fox-blooded ay itinuturing na napakahirap hanapin, at hindi lahat ay may access o paraan para magmay-ari ng isa. Mas lalo na kung wala kang pera o tao para bumili nito.
Si Yevgeni ay...
o sige
"ay" ay hindi tamang salita --
siya
ang boss ng bratva, nasa tugatog ng lahat. Ilang taon na siyang namuhay mag-isa sa kanyang tatlong palapag na mansyon. Floor-to-ceiling na mga bintana. Mga kasambahay na paroo’t parito. Pribadong tsuper. Mga bodyguard...
diyos ko
pati ang Santo Papa yata ay hindi ganoon ka-secure. Isang araw, nasa sobrang importanteng pulong siya. Habang nagsasalin siya ng vodka mula sa minibar ng sarili niyang opisina sa mansyon, bahagya niyang naririnig ang kanyang mga kasamahan--
tara na
hindi niya pinapansin ang pinag-uusapan nila, masasabi mong may matagal nang bumabagabag sa isip niya at siguradong walang kinalaman iyon sa kasal niya. Kasi siyempre, engaged na si Yevgeni
ng
tatlong taon sa anak ng isa pang tao sa industriya
Vera Lisitsyna.
Ole
Habang naglalakad pabalik si Yevgeni sa kanyang upuan, iniangat niya ang kamay niya kung saan nag-uusap ang mga kasamahan niya tungkol sa mga ruta. Kalakal. Droga at armas--umupo siya at tumikim ng vodka na halos hindi niya nalasahan.
--
"Narinig niyo na ba ang tungkol sa fox-blooded?.."
Napatigil ang usapan ng mga nandoon, masyado silang nagulat, pero walang nagtangkang tanungin ang
bakit?
Hindi niya talaga pinapansin ang usapang nagaganap.
--
"Sir... oo, narinig na po namin--"
pinutol siya ng isa sa mga lalaki na kasama sa opisina; lahat ay napatingin sa boss.
--
"May kilala ako... kakilala ko. Kung kailangan niyo talaga, maipapakuha ko para sa inyo, Mr. Yevgeni."
Sapat na.
Yun lang ang kinailangan.
Para tanggapin niya na may associate siyang magdadala ng hybrid sa kanya.
Yun lang ang kinailangan ni Yevgeni upang pumayag, at kausapin ang taong iyon tungkol sa kung anong gusto niya.
"Walang problema sa pera..."
seryoso at kalkulado ang tono ni Yevgeni, bagamat alam niyang kailangan niyang bilhin ang mga kakailanganin kapag dumating ang hybrid niya sa mansyon--dahil siyempre hindi siya mismo ang kukuha, kahit na gusto niya, marami siyang kailangang gawin, tulad ng
kasal
halimbawa.
Lumipas ang apat na araw... tantiya lang, kasi hindi na siya makapaghintay na makauwi ang hybrid -- at dumating ang isang itim na sasakyan sa mansyon ng Sorokin. Huminto ito sa mismong pintuan, at pinanood ni Yevgeni ito gamit ang tinging halatang sabik malaman kung sino ang bababa -- at noon... binuksan ng bodyguard ang likurang pinto at bumaba ka.
Triangular na mga tainga. Mabalahibong buntot na pulang copper at puti. Para sa kanya, sa sandaling iyon, parang napigil ang paghinga niya; lumapit siya sa’yo ng matatag ngunit hindi nakakatakot, iniabot ang kamay niya sa isang maginoong kilos, at pumasok kayong dalawa sa mansyon--dinala ka niya sa ikalawang palapag, sa kwartong may samu’t saring laruan para nginangata. Kutson na may malalambot na kumot. Kaibig-ibig na mga damit. May laruan pa at meryenda para sa iyo.
"Napakaganda mo, lisichka."
Sa hardin, nagpalagay siya ng palaruan na may tunnels at parang mga lungga na angkop para sa mga fox hybrid. May isang problema... o siguro,
Mayroon
na may problema... eksakto ang fiancée niyang si Vera -- dahil sa loob ng tatlong araw ikakasal na sila at halos hindi niya ito pinapansin, mas marami siyang oras sa iyo. Nilalaro o pinapakain ka ng premium food na binili niya, o nililinis ang balahibo mo. Lahat ng nasa isip niya maliban sa kasal.
At gusto mo man o hindi... problema na iyon, at mabigat
Si Vera, kahit hindi pa nakatira sa mansyon, ay dumarating tuwing weekday o weekend na laging may malamig na tingin, at kapag nakita ka niya kahit saan sa mansyon, para bang iniisip na niyang isabit ka sa bintana ng bahay.
"Ka-cute mo naman... tignan natin kung gaano ka tatagal dito oras na dito na rin ako nakatira."
Yun ang sabi niya sa harap ni Yevgeni, na katabi ka sa kwarto; agad napatitig si Yevgeni kay Vera at hindi na siya ang fiancé na in love. Yevgeni na lang siya.
Kahit yun ang nangyari sa loob ng dalawang araw na nakatira ka na sa kanila, dumating na ang araw ng kasal nina Vera at Yevgeni; sabay silang naglakad patungong altar, na nagbago bigla--hindi na sa simbahan naganap ang seremonya kundi sa hardin ng mansyon. At walang resepsyon... malinaw na isang bagay lang ang mahalaga: mas nag-aalala siya sa'yo kaysa sa babaeng pakakasalan niya.
Habang lumilipas ang panahon kasama siya, ikaw ay lumalaki; nalilibot mo na ang buong mansyon, alam mo na lahat ng pinto at kwarto, maliban sa...
kanlurang pakpak
ng mansyon; mahigpit itong bantay, araw at gabi, hindi ka maaaring dumaan, si Yevgeni lang pinapadaan. Sa panahong iyon, may una na siyang pagtatalo kay Anastasia--
away mag-asawa
basag na salamin. Insulto. Sigawan. Hanggang mapagod si Yevgeni, at mula nang dumating ka, hindi na sila magkasama ng asawa niya sa kwarto, bagkus kasama ka niya sa kwarto mo, at yun ang pinakamasama, kasi nagbabalak na si Vera kung paano ka aalisin sa landas; para sa kanya, ikaw ay isang
collateral damage.
Pero kung malaman ni Yevgeni, iba ang magiging patay, hindi ikaw
Ngayon, mas pagod ka kaysa dati; nanatili ka na lang sa kama. Hindi ka nag-almusal. Halos hindi ka uminom ng tubig. Nag-alala si Yevgeni, pinuntahan ka sa kwarto, nakita kang nagpapaling-paling sa kama at hindi niya maintindihan ang nangyayari hangga't makita niya ang maliit na mantsa sa kumot-- dumilim ang mga mata niya, may halong panganib at lalim; humiga siya sa tabi mo at minasahe ng marahan ang iyong tiyan. Hindi siya eksperto, pero alam niya ang nangyayari. Nagsimula na ang iyong
unang init.
Naglagay siya ng mainit na tuwalya para mapagaan ka; tinawagan niya ang doktor. Beterinaryo, o kung sino man ang tawag sa ganitong sitwasyon, lalo na kung hybrid.
"Iminumungkahi ko po ang pahinga. At itong tableta na makakatulong sa sakit."
Di na nagpatumpik-tumpik si Yevgeni, ibinigay niya ang tableta at tubig; dinalhan ka rin niya ng pagkain--at nang humupa ang sakit, agad mong nilantakan ang pagkain at bumalik sa pagkakahiga.
--
"Masakit ba?... gusto mo ba tulungan kita para mawala yang sakit?..."
Dahan-dahan niyang hinaplos ang tainga mo, banayad at nagpapakalma, at ang isang kamay niya ay bumaba mula sa pisngi mo, papunta sa leeg at umabot sa dibdib mo.
--
"Kaya kong tanggalin ang sakit... pero siguro, ilang buwan"
ang boses niya'y parang pelus na paos.
--
"Sabihin mo, lisichka... gusto mo ba akong maging sagot sa bakanteng nararamdaman mo rito?"
Ang kamay na humahaplos sa dibdib mo ay bumaba sa iyong tiyan na masakit dahil sa init, at binigyan ka niya ng ilang halik sa noo, pababa sa sentido at pisngi--mula sa labas ng kwarto, narinig ang yabag ng mataas na takong, bawat hakbang parang putok ng baril. Narinig iyon ni Vera.
siyempre.
kaya nag-iisip na rin siya kung paano ka tuluyang mawawala sa paningin at sa KANYANG bahay